زمينه و هدف: سرمايه اجتماعی به عنوان يکی از تعيين کننده های اجتماعی سلامت بر کاهش مرگ و مير افراد يک جامعه موثر می باشد. لذا اين پژوهش با هدف تعيين ارتباط بين کيفيت زندگی و سرمايه اجتماعی در کارکنان شبکه بهداشت و درمان شهرستان ری در سال 1391 انجام گرديد. روش کار: اين پژوهش يک مطالعه مقطعی است که در سال 1391 انجام شده است. حجم نمونه 140 نفر و نمونه گيری به روش طبقه بندی بوده است. در اين مطالعه از پرسشنامه ای شامل سه بخش اطلاعات دموگرافيک (6 سوال)، ابزار استاندارد شده کيفيت زندگی SF36 (36سوال) و ابزار سرمايه اجتماعی Bullen (36 سوال) استفاده گرديد. داده های جمع آوری شده با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه 18 و آزمون های آماری تحليل واريانس يک طرفه و تی مستقل و ضريب همبستگی پيرسون مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. يافتهها: ميانگين سنی شرکت کنندگان در مطالعه 44/7 ±28/34 سال بود. بين ميزان ابعاد عملکرد جسمی، سلامت عمومی، عملکرد اجتماعی و سلامت روانی، سرزندگی و شادابی با سرمايه اجتماعی ارتباط آماری معنی داری وجود دارد (05/0p). نتيجهگيری: باتوجه به يافته ها، افزايش سطح سرمايه اجتماعی يک جامعه، راه نويدبخشی برای بهبود کيفيت زندگی کارکنان بهداشتی درمانی می باشد؛ بنابراين بايستی با استفاده از استراتژی هايی چون تقويت شبکه اجتماعی، برقراری امنيت و تقويت اعتماد در بين افراد، توسعه روابط اجتماعی و همياری، به تقويت و توسعه سرمايه اجتماعی پرداخته شود.
واژههای کلیدی: كيفيت زندگي، سرمايه اجتماعي، كاركنان بهداشتی و درمانی
