سابقه و هدف: دندانپزشک می تواند با کنترل و کم کردن ميزان خطای حين قالبگيری، خطای ناشی از ساخت فريم ورک های بريج را کاهش دهد. قالبگيری Open Tray با اسپلينت، روشی است که دقت آن هنوز مورد سوال است، بنابراين هدف از مطالعه حاضر بررسی ميزان گپ ايجاد شده در فريم ورکهای حاصل از قالبگيری مستقيم با و بدون استفاده از اسپلينت اجزا میباشد.
مواد و روش ها: اين مطالعه تجربی- آزمايشگاهی بر روی دو عدد ايمپلنت regular Neck ITI که به صورت کاملاً موازی در نواحی پره مولر اول و مولر اول سمت چپ دنتيک منديبل کاشته شده بود، انجام شد. تعداد 10 قالب نهايی به روش Open Tray و 10 قالب نهايی ديگر به همان روش ولی با اسپلينت اجزا، گرفته شد. پس از قرار دادن فريم ورک ها بر روی دنتيک، گپ مارژينال
آنها به روش مشاهده مستقيم اندازه گيری شد. داده ها وارد نرم افزار SPSS نسخه 18 شد و از آزمون
t-test, Kolmogorov-smirnov برای تحليل دادهها استفاده شد.
يافتهها: ميانگين گپ در روش اسپلينت (35/11± 87/43) ميکرون و در روش غير اسپلينت (50/34± 30/87) ميکرون بود. اختلاف آماری معناداری بين روش اسپلينت و بدون اسپلينت مشاهده شد (001/0>P). گپ مارژينال در ريتينرهای مزيالی و ديستالی به روش اسپلينت به طور معناداری کمتر بود (05/0>P).
نتيجه گيری: گپ مارژينال به روش اسپلينت کمتر بود. با وجود سخت بودن مراحل کلينيکی، پيشنهاد می شود برای قالبگيری نهايی بريج متکی بر ايمپلنت از اين روش به دليل بالا بودن ميزان تطابق آن با ايمپلنت استفاده گردد
