سابقه و هدف: قريب500گونه ميکروبی درپاکت پريودنتال زندگی می کنند. رابطه اگريگيتی باکتری اکتينوميستمکوميتانس ( Aa ) با انواع پيشرفته و مهاجم پريودنتيت بيان شده است. هدف اين تحقيق تعيين اثر کاربرد سيپروفلوکساسين و مترونيدازول بر پارامتر های پريودنتال و ميکروبيولوژيک در مبتلايان به پريودنتيت بود.
مواد و روشها: اين مطالعه تجربی،از نوع کارآزمايی بالينی تصادفی دوسوکور بود. 24 نفر از مراجعين به بخش پريودنتيکس دانشکده دندانپزشکی دانشگاه آزاد اسلامی که بيش از 4ميلی متر از دست رفتن چسبندگی کلينيکال، خونريزی حين پروبينگ ، کشت مثبت Aa از پاکت در حداقل 4نقطه از دهان داشتند،انتخاب شدند.از دست رفتن چسبندگی کلينيکی، خونريزی حين پروبينگ، ايندکس لثهای وپلاک ثبت گرديد. کليه بيماران دبريدمان مکانيکال و آموزش بهداشت را دريافت کردند. بستههای دارو وپلاسبو در اختيار بيماران گذاشته شد.10روز، 3 و 6 ماه بعد کشت باکتری و ثبت پارامترهای پريودنتال انجام شد.جهت بررسی اماری يافته ها از آزمون paired t- test و mann-u-whitney استفاده شد.
يافتهها: خونريزی حين پروبينگ , ايندکس لثه , متوسط تعداد کلنی در گروه شاهد ومورد در ماه سوم و ششم به ترتيب (3/33 و 5/37 در مقابل صفر) , (46/0 ± 2/1و42/0 ± 21/1 در مقابل11/0 ± 06/0و13/0 ± 10/0 ) , ) 84/10 ± 15/9 و 35/11 ± 56/12درمقابل99/0 ± 75/0 و15/2 ± 96/1) بود. اختلاف اعداد فوق از نظر آماری معنی دار بود(05/0 ( p< . پلاک ايندکس و از دست رفتن چسبندگی کلينيکی بين دو گروه در هيچ يک از زمان های مورد مطالعه و ايندکس لثهای و تعداد کلونی A.a در روز دهم، اختلاف آماری معنیداری را نشان ندادند.
نتيجهگيری: تجويز سيپروفلوکساسين و مترونيدازول به عنوان يک درمان کمکی به درمانهای مکانيکال در بهبود انساج پريودنتال و حذف باکتری A.a نقش دارد
