خلاصه:
سابقه و هدف: از مهمترين مشکلات در دندانپزشکي عدم وجود مواد دندانی فيشورسيلانت با چسبندگی واقعی و سيل کافی میباشد که ريزنشت لبهای را به دنبال خواهد داشت. از آن جايی که در مورد ضرورت استفاده از باندينگ و مفيد بودن آن در کاهش ريزنشت اختلاف نظر وجود دارد لذا در تحقيق حاضر ميزان ريزنشت فيشورسيلانت در حضور و عدم حضور اين ماده به طور آزمايشگاهی مورد مطالعه قرار گرفته است.
مواد و روش ها: در اين مطالعه تجربی تعداد 45 دندان پرمولر سالم با شرايط مناسب انتخاب شدند و به طور تصادفی به 3 گروه تقسيم گرديدند. بر روی دندانهای هر سه گروه با يک روش فيشورسيلانت قرار داده شد با اين تفاوت که در گروه اول فيشورسيلانت به تنهايی بعني بدون باندينگ و در گروه دوم فيشورسيلانت با ماده باندينگ نسل پنجم (Single bond) و در گروه سوم فيشورسيلانت به همراه ماده باندينگ نسل هفتم (به کار برده شد. ميزان ريزنشت توسط استريوميکروسکوپ مورد بررسی قرار گرفت و نتايج توسط آزمون آماری one way-ANOVA و Mann-U-Whitney ارزيابی شدند.
يافتهها: تحقيق روی 45 نمونه و در سه گروه انجام گرفت.در گروه يک ، 7 درصد،در گروه سه ،7درصد و در گروه دو،60 درصد نمونه ها ريزنشت نداشتند. از نظر کمی ميزان ريزنشت به ترتيب زير بود، در گروه يک به ميزان 42/6 درصد، در گروه دو، 12 درصد و در گروه سه ،37/ 3 درصد و اختلاف بين آنها معنی دار بود. (0/001 >p). استفاده از باندينگ نسل 5(single bond) باعث کاهش قابل توجهی در ميزان ريزنشت گرديد که اين کاهش از نظر آماری معنی دار بود. (0/05 >p)
نتيجه گيری: نتايج اين تحقيق نشان داد که استفاده از باندينگ نسل 5، نسبت به عدم کاربرد باندينگ وباندينگ نسل 7،کاهش بيشتری در ريز نشت فيشور سيلانت بدنبال خواهد داشت
