سابقه و هدف : با توجه به تعداد فارغ التحصيلان دندانپزشکی و روند رو به افزايش آنها و نگرانی از ميزان تحقق اهداف برنامه آموزشی خلأ اطلاعاتی در مورد آن ، عوارض شناخته شده ی آن ، و به منظور تعيين ميزان تحقق اهداف برنامه ی آموزشی، اين تحقيق روی فارغ التحصيلان سالهای 84-1380 ازدانشکده های دندانپزشکی تهران ، شهيد بهشتی ، آزاد اسلامی تهران و شاهد در سال 1388 انجام گرف ت .
مواد و روشها : تحقيق به روش cross-sectional روی کليه فارغ التحصيلان سالهای مورد بررسی انجام گرفت. ليست بهنگام آنها از آموزش دانشکده های مذکور دريافت و پرسشنامه بررسی ميزان تحقق اهداف از طريق نظام پزشکی تهران به آدرس آنها ارسال گرديد. تحقق اهداف برنامه مطابق کرکلوم مصوب وزارت بهداشت در 6 مقوله و90 شاخص بود ونظر فارغ التحصيلان را در مورد هر يک از شاخص ها در يک طيف 5 گزينه ای (خيلی زياد ،زياد ، متوسط ،کم و خيلی کم ) تحقق يافته مورد بررسی قرار گرفت و عوامل مرتبط شامل نام دانشکده محل تحصيل و خصوصيات فردی فارغ التحصيلان بررسی شد و روی پرسشنامه های برگشتی ميزان تحقق اهداف برنامه تعيين و نقش عوامل مرتبط با آن با آزمون کای - دو مورد قضاوت آماری قرار گرفت .
يافتهها : طی مدت مورد بررسی جمعا 1981 نفر فارغ التحصيل شدند و تعداد 662 پرسشنامه بطور کامل دريافت شد. تحقق اهداف در يک طيف 5 گزينه ای خيلی زياد ،زياد ، متوسط ،کم، خيلی کم تحقق يافته به ترتيب در 3/12 درصد ،4/27 درصد ، 6/33 درصد ، 9/14 درصد و 8/11 درصد موارد ديده شدو بطور کلی عدم تحقق در 3/60 درصد موارد وجود داشت. بيشترين ميزان عدم تحقق مربوط به دروس علوم پايه به ميزان 8/71 درصد و بعد کافی نبودن تعداد بيماران تحت درمان در دوره تحصيلی ( Requirment ) به ميزان6/71 درصد بود. ميزان تحقق در دانشکده ها متفاوت و عدم تحقق از نظر فارغ التحصيلان مؤنث و مجردکه در هنگام تحصيل با خانواده زندگی می کردند به طور معنی داری بيشتر بود .
نتيجهگيری : به نظر می رسد ميزان عدم تحقق اهداف برنامه جای نگرانی دارد و با توجه به عوارض شناخته شده آن، اقدامات لازم برای کاهش مشکل را، توصيه می نمايد
