سابقه و هدف: با توجه به گزارشات متفاوت از ميزان فلوئورايد آب آشاميدنی در مناطق کشور و نقش آن با بروز پوسيدگی و يا فلوئورزيس و عدم اطلاع از ميزان فلوئورايد آب آشاميدنی در سکونت گاههای شهرستانهای (نکا ، جويبار و سوادکوه) اين تحقيق در سال 1387 انجام گرفت .
مواد و روشها: تحقيق با روش توصيفی انجام گرفت . ليست بهنگام کليه سکونت گاههای شهرستان های فوق و وابستگی آنها به مراکز بهداشتی درمانی شهری و روستايی از شبکه های بهداشت و درمان اخذ گرديد . با مراجعه به کليه سکونت گاهها تعداد خانوار ، جمعيت ، منابع آب آشاميدنی (چشمه ،چاه ،قنات ،رودخانه) و ارتفاع از سطح دريا مشخص و مقدار 100 سی سی آب آشاميدنی تهيه و در ظرفهای پلاستيکی به آزمايشگاه واحد دندانپزشکی دانشگاه آزاد اسلامی منتقل و ميزان فلوئورايد آن با روش استاندارد پتانسيومتری تعيين گرديد . وميزان واقعی آن با احتمال 95% برآورد گرديد.
يافته ها: تحقيق در 34 مرکز بهداشتی درمانی شهری و روستائی با 395 سکونت گاه و جمعيت تحت پوشش 236960 نفر انجام گرفت . ميزان فلوئورايد آب سوادکوه برابر 001/0 ± 067/0 نکا به ميزان 04/0 ± 185/0 و جويبار به ميزان 13/0 ± 27/0 يعنی صد در صد از حد مناسب کمتر بوده است .
نتيجه گيری: ميزان فلوئورايد در کليه شهرستانهای فوق و سکونتگاهای مورد بررسی بسيار پايين بوده و جای نگرانی دارد انجام مطالعه برای تعيين تاثير افزايش ميزان فلوئورايد آب بر ميزان پوسيدگی و فلوئورزيس دندان را توصيه می نمايد
