اثربخشی ريواستيگمين در کاهش نشانه‌های حرکت‌پريشی ديررس در بيماران مبتلا به اسکيزوفرنيا

Abstract

هدف : هدف پژوهش حاضر بررسی اثربخشی داروی ريواستيگمين بر کاهش نشانه‌های حرکت‌پريشی ديررس (ديسکينزی تارديو) در بيماران مبتلا به اسکيزوفرنيای دريافت‌کننده داروهای ضدروان‌پريشی بود. روش : 40 بيمار مرد مبتلا به اسکيزوفرنيا با نشانه‌های حرکت‌پريشی ديررس (بر اساس ملاک‌های DSM-IV-TR ) که در مرکز روانپزشکی رازی بستری شده بودند و در يک ماه پيش از مطالعه از نظر روانی در شرايط پايداری به‌سر می‌بردند، با نمونه‌گيری در دسترس انتخاب شدند. آزمودنی‌ها به‌طور تصادفی به دو گروه 20 نفری تقسيم شدند و يک گروه دارونما و گروه ديگر ريواستيگمين دريافت کردند. در آغاز بررسی و همچنين پس از سپری شدن هشت هفته، نشانه‌های حرکتی بيماران با مقياس حرکات غيرارادی نابهنجار ( AIMS ) بررسی شد. تحليل داده‌ها با روش تحليل کوواريانس صورت گرفت. يافته‌ها : يافته‌ها نشان داد ميان نمره‌های پس‌آزمون دو گروه آزمايش و گواه تفاوت معنی‌داری وجود داشت (05/0 p< ). نتيجه‌گيری : ريواستيگمين بر کاهش نشانه‌های حرکت‌پريشی ديررس در بيماران مبتلا به اختلال اسکيزوفرنيا مؤثر است