زمينه: به نظر می رسد که رانندگان برون شهری با توجه به شرايط کاری خود بيشتر در معرض سندرم متابوليک و عوارض ناشی از آن هستند که علاوه بر آسيب به خود راننده، به علت نقش و مسئوليت اين افراد، سلامتی ديگران نيز میتواند به خطر افتد؛ که اين مطالعه با نيل به اين هدف انجام شد. مواد و روشها: در يک مطالعه مقطعی 429 نفر راننده برون شهری کاشان از لحاظ سندرم متابوليک بر اساس وجود سه يا بيشتر از معيارهای ذيل شامل: تریگليسريد ≥ 150 ميلیگرم در دسیليتر، فشارخون ≥ 85/130 ميلی متر جيوه، قندخون ناشتا ≥ 110 ميلی گرم در دسی ليتر، دورکمر ≥ 102 سانتیمتر و 40 ≥HDL کلسترول ميلی گرم در دسی ليتر (معيارهای ATPIII) مورد بررسی قرار گرفتند. تست های آماری تست های آماری تی تست، مجذور کای و آزمون همبستگی پيرسون برای تجزيه وتحليل استفاده گرديد. يافتهها: شيوع سندرم متابوليک در رانندگان 9/35 درصد بود. که بيشترين محدوده سنی 39-30 سال(9/31درصد) بود. 9/42 درصد رانندگان به فشار خون و 7 درصد آن ها به ديابت مبتلا بودند. 41 درصد دارای شاخص توده بدنی در محدوده30-25 (اضافه وزن) بوده و1/23 درصد چاق محسوب می شدند. در بين اجزاء سندرم متابوليک، تریگليسريد بالا (4/53 درصد) و HDL کلسترول پائين (7/48 درصد) بيشتر از بقيه ديده شدند. بين ديابت و فشارخون و همچنين فشارخون و مصرف سيگار ارتباط معنیدار وجود داشت (006/0>p). نتيجه گيری: براساس اين مطالعه شيوع سندرم متابوليک و ساير عوامل مستعدکننده بيماری های کرونری قلب در بين رانندگان مورد مطالعه بسيار بالاست و فراتر از آمارهای موجود است. در نهايت توصيه میشود با آموزش اين افراد و وضع قوانين مربوط و بررسی عوارض سندرم متابوليک در اين افراد و درمان آن ها در حفظ و ارتقاء سلامتی اين افراد و جامعه کوشش گردد.
واژههای کلیدی: رانندگان، سندرم متابوليک، ديابت، شاخص توده بدنی، فشار خون، چاقی
