تأثير تمرين کاتا در کاهش رفتارهای کليشه‌ای سه پسر مبتلا به نشانگان آسپرگر

Abstract

هدف : هدف پژوهش حاضر بررسی اثربخشی تمرين کاتا بر کاهش رفتارهای کليشه ­ ای در نشانگان آسپرگر بود. روش : در پژوهش تک‌آزمودنی حاضر، سه پسر مبتلا به نشانگان آسپرگر به‌مدت 12 هفته تحت آموزش کاتای هيان شودان قرار گرفتند. با کاربرد طرح خط پايه چندگانه برای آزمودنی‌ها در يک شيوه زمانی پلکانی، تغيير در شدت رفتارهای کليشه ­ ای در طول مداخله و يک ماه پس از پايان مداخله، در توالي­های يک هفته­ای بررسی شد. برای گردآوری داده‌ها مقياس رتبه­بندی اوتيسم گيليام- ويرايش دوم ( GARS-SE ) به‌کار رفت. برای تجزيه و تحليل داده­ها،‌ پس از رسم نمودار و محفظه ثبات و روند برای نمودارها، با کاربرد روش تحليل درون موقعيتی و ميان موقعيتی، اثربخشی متغير مستقل بر متغير وابسته بررسی شد. يافته­ها : مداخله­ در مورد هر سه آزمودنی اثر بخش بود (با PND 33/83 درصد برای آزمودنی اول و دوم و 67/91 درصد برای آزمودنی سوم) و اين کاهش يک ماه پس از مداخله پايدار ماند. نتيجه­گيری : آموزش طولانی‌مدت کاتا به کاهش پايدار رفتارهای کليشه‌ای سه کودک مبتلا به نشانگان آسپرگر منجر شد، ولی برای اعتماد به يافته‌ها به طرح‌‌های تجربی با تعداد بيشتری آزمودنی نياز است