مقدمه: آموزش و یادگیری از همطرازان یک مداخله آموزشی مؤثر برای دانشجویان علوم سلامتی در محیط های بالینی است. متأسفانه تاکنون تحقیقات تجربی خاص با تمرکز بر کاربرد آموزش همطرازان در بالین بسیار اندک بوده و ضروری است عوامل تسهیل گر و ممانعت کنننده کاربرد این روش در بالین مورد بررسی عمیق قرار گیرد.
روش کار: پژوهش حاضر یک مطالعه کیفی است که بدلیل ماهیت کار با استفاده از شیوه بحث متمرکز گروهی با دو گروه ( 15 نفر) از دانشجویان کارشناسی پرستاری دانشگاه علوم پزشکی بوشهر در سال 1388که در یکی از بخش های کودکان یا نوزادان به صورت همطرازي آموزش دیده بودند به عمل آمد.
نتایج: یافته های حاصل از تجزیه و تحلیل مصاحبه نوع و حجم کار، نقش آموزشي مربی و ویژگی های دانشجویان را به عنوان عوامل تسهیل گر یادگیری از همطراز و تنش در محیط، نظارت حاشیه ای مربی و عملکرد رقابتی دانشجویان از عوامل ممانعت کننده بر روند یادگیری از همطراز معرفی شدند.
بحث و نتیجه گیری: گرچه یافته های تحقیقات کیفی بطور بالقوه قابلیت تعمیم پذیری ندارند، نتایج این پژوهش رضایتمندی کلی از آموزش به شیوه همطرازي را در موفقيت اجراي آموزش همطرازان مطرح و آن را روش مناسبی برای غلبه نسبی دانشجویان بر مشکلات یادگیری در بخش عنوان نمود. همچنین لزوم پرداختن بیشتر محققان به این حیطه را پیشنهاد می نماید. بعلاوه به نظر می رسد در صورت طولانی تر بودن مدت زمان آموزش نتایج جامع تر و عمیق تری حاصل خواهد شد
