اهداف و زمينه: تراکئوستومی پرکوتانئوس، يک روش جراحی شايع در زمينه اعمال گوش وحلق و بينی است، که با عوارضی مثل خونريزی، عفونت، آمفيزم زيرپوستی، پنوموتوراکس، آسيب عصب راجعه حنجرهای و شکستگی حلقه تراشه همراه است.
معرفی بيمار: خانم هفتاد ساله ای که قرار بود که تحت تراکئوستومی اورژانس بدليل انسداد ناکامل راههوايی همراه با زجر تنفسی شديد و تنگینفس بدنبال عود کانسر تيروييد مدولاری قرار بگيرد، که حدود دودقيقه پس از کار گذاری تراکئوستومی، فشارخون و اکسيژن شريانی بيمار، افت کرد اما فشار راه هوايی افزايش يافت. در معاينه فيزيکی، صداهای ريوی دوطرف، کاهش، و شکم به صورت ژنراليزه بزرگ شده بود. بلافاصله يک لوله تراشه تا ده سانتی متر وارد منفذ تراکئوستومی شده و به داخل تراشه هدايت شد. با شک به پنوموپريتوئن اقدام به پونکسيون شکم با سرنگ بيست سی سی شد که هوا خارج گرديد. بيمار پس از دو روز بستری در بخش مراقبتهای ويژه بدون عارضه جانبی مرخص شد. مکانيسم های احتمالی که باعث اين مشکل شدند عبارتند از: عدم جای گذاری درست تراکئوستومی به دليل محل تومور، جابه جايی لوله تراکئوستومی و باروتروما.
در واقع پارگی ديواره آلوئول ها يا برونش ها موجب انتشار هوا به داخل فضای پلور و ايجاد پنوموتوراکس می شود و بااينکه فضای توراکس و پريتوئن از طريق ديافراگم جدا شده اند، ممکن است بدليل نقائص مادرزادی، ارتباط بين اين دو وجود داشته باشد.
بنابراين انجام تراکئوستومی، به خصوص در بيماران دارای توده گردنی می تواند با عوارض جدی و تهديدکننده حيات همراه باشد. باتوجه به وجود چنين خطری، درمان به موقع می تواند باعث کاهش موربيديتی و مورتاليتی شود
