تأثير مداخله‌های درمانی بر مشکلات رفتاری کودکان آزارديده

Abstract

هدف : هدف پژوهش حاضر بررسی تأثير مداخله‌های درمانی بر مشکلات روانپزشکی کودکان آزارديده بود. روش : در پژوهش نيمه‌مداخله‌ای حاضر 73 کودک (43 پسر و 30 دختر) که به علل روانپزشکی به درمانگاه روانپزشکی کودک و نوجوان و يا به علل جسمی به اورژانس، درمانگاه و بخش کودکان بيمارستان امام حسين (ع) ارجاع شده بودند، بررسی شدند و مداخله‌ها و درمان‌های غيردارويی (بازی‌درمانی، رفتاردرمانی، شناخت‌درمانی، آموزش مهارت‌های زندگی، کاردرمانی، اقدامات مددکاری و مشاوره با مدرسه، آموزش مديريت خشم و فرزندپروری)، بسته به نياز کودک و خانواده انجام شد. آموزش مهارت فرزندپروری در هشت جلسه گروهی 90 دقيقه‌ای، به‌صورت هفتگی، بر پايه تربيت سازنده، برگزار شد؛ اما دو جلسه از هشت جلسه، به توضيح در مورد کودک‌آزاری و تنبيه فيزيکی و آثار منفی آن بر کودک و روش‌های کنترل خشم اختصاص يافت. پرسش‌نامه کودک‌آزاری توسط روانشناس، با اخذ اطلاعات از پدر و مادر و مشاهده کودک پيش از انجام مداخله درمانی تکميل شد. سياهه رفتاری کودک ( CBCL ) نيز پيش از مداخله و در ماه‌های سوم و ششم پس از مداخله توسط پدر و مادر تکميل شد. مدت مداخله‌ درمانی برای هر فرد سه ماه بود. در نهايت، در 40 مورد مداخله به پايان رسيد. داده‌ها به روش تحليل واريانس با اندازه‌های تکراری تحليل شد. يافته‌ها : يافته‌ها نشان‌دهنده بهبود قابل‌توجه آزمودنی‌ها در خرده‌مقياس‌های مشکل توجه، مشکلات اضطرابی/افسردگی، مشکلات اجتماعی، رفتار بزهکارانه، پرخاشگری، درونی‌سازی، برونی‌سازی و مشکلات کلی، در نتيجه مداخله‌های درمانی بود (در تمام موارد 001/0> p ). نتيجه‌گيری : شناسايی و انجام مداخله‌های به‌موقع و مستمر برای کاهش پيامدهای کودک‌آزاری مفيد است