زمينه: هرزهخواری يک اختلال رفتاری در غذا خوردن است و به صورت خوردن مداوم مواد غير مغذی به مدت حداقل يک ماه بدون همراهی تنفر از غذا تعريف می شود. اين رفتار بايد از نظر تکاملی نامتناسب بوده و بخشی از رسوم تاييد شده فرهنگی نباشد. رفتار هرزهخواری در نواحی توسعه نيافته و با وضعيت اجتماعی اقتصادی پايين شايع تر است. در اين مطالعه رفتارهای هرزه خواری در کودکان زير 6 سال شهر بوشهر مورد بررسی قرار گرفت. مواد و روشها: در يک مطالعه مقطعی، کودکان زير 6 سال مهدکودک های شهر بوشهر در سال 1380 مورد بررسی قرار گرفتند. پس از دادن اطلاعات لازم در خصوص ويژگی های هرزه خواری به مربيان و والدين اين کودکان، پرسشنامه طراحی شده برای اين منظور توسط آنان تکميل و سپس موارد مشکوک مجدداً مورد بررسی قرار گرفت. از کودکان مشکوک به هرزه خواری، معاينه روانپزشکی جهت قطعی شدن تشخيص هرزه خواری بر اساس معيارهای DSM-IV (IV Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders) انجام گرديد. يافتهها: در اين مطالعه 256 کودک شامل 123 دختر (48 درصد) و 133 پسر (52 درصد) مورد بررسی قرار گرفتند. 67 نفر از کودکان بررسی شده (2/26 در صد) مبتلا به هرزه خواری بودند. شايع ترين سن شروع هرزه خواری بين 5/1-1 سال (2/40 درصد) و 2-5/1 سال (8/29 درصد) بود. هرزه خواری در کودکان با جنس آنان (دختر)، وجود سابقه بستری در دوران نوزادی و سابقه فاميلی مثبت، ارتباط معنادار نشان داد. نتيجه گيری: هرزه خواری در کودکان مهد کودک های بوشهر يک مشکل شايع است و آموزش والدين و معلمين يک امر ضروری به نظر ميرسد.
واژههای کلیدی: هرزهخواری، کودکان، کمبود آهن، مسموميت با سرب
