زمينه: :سندرم پای بی قرار (RLS) يک اختلال حسی-حرکتی است که83-6 درصد از بيماران دياليزی را گرفتار می سازد. افزايش اوره و کراتينين قبل از دياليز و فقر آهن ناشی از نارسايی کليه را از علل ايجاد بيماری نام برده اند. هدف اين مطالعه، تعيين ميزان اين فقدان در اين دسته از اين بيماران و بررسی با فاکتور اوره احتمالی می باشد. مواد و روشها: تعداد 130 بيمار دياليزی در مراکز دياليز استان بوشهر به صورت مقطعی مورد بررسی قرار گرفتند. برای تشخيص RLS از معيارهای گروه بين المللی RLSاستفاده شد. در کليه بيماران طول دوره نارسائی کليه،تعداد دفعات دياليز در هفته، ميزان اريتروپويتين دريافتی در هفته، ميزان آهن مينرال دريافتی در روز، داروهای مصرفی، بيماری های همراه، نيتروژن اوره خون (BUN) قبل از دياليز و ميزان فريتين سرم تعيين گرديد. يافتهها: 43 نفر از افراد مورد مطالعه به سندرم پای بی قرار مبتلا بودند (1/33 درصد) که شامل 18 زن (9/41 درصد) و 25 مرد (1/58 درصد) بود. سابقه خانوادگی مثبت ارتباط معنی داری با سندرم پای بی قرار داشت (016/0 P <) و افراد دارای اين سابقه 39/3 برابر ساير افراد (محدوده اطمينان 21/9-25/1) شانس ابتلا به سندرم پای بی قرار را دارا بودند. فاکتورهای سن، جنس، فريتين سرم، طول دوره نارسايی کليه و نيتروژن اوره خون با ابتلا به سندرم پای بی قرار مرتبط نبودند. نتيجه گيری: سندرم پای بی قرار در بيماران دياليزی استان بوشهر يک اختلال شايع بود که با فريتين سرم رابطه ای نداشت و تنها سابقه خانوادگی مثبت به طور معنی داری بين بيماران با يا بدون سندرم متفاوت بود.
واژههای کلیدی: سندرم پای بیقرار، بيماران دياليزی مزمن، فريتين، فقر آهن، نيتروژن اوره خون
