خلاصه:
سابقه و هدف: ديابت قندی يک اختلال متابوليکی پيچيده است. تعيين ترکيبات بزاق در اين بيماران ممکن است در پيش بينی و شناخت يافته های دهانی در اين بيماران مؤثر باشد. لذا هدف از اين مطالعه بررسی آلفا آميلاز بزاق در بيماران مبتلا به ديابت نوع دو میباشد.
مواد و روش ها: در اين مطالعه مورد شاهدی، 40 بيمار مبتلا به ديابت نوع دو و 40 فرد سالم انتخاب گرديدند و افراد از نظر سن وجنس بايکديگر مشابه سازی شدند. وضعيت دهانی و دندانی تمام افراد مورد ارزيابی قرار گرفت. نمونه بزاق غير تحريکی طی مدت 5 دقيقه از تمام افراد به منظور بررسی ميزان جريان بزاق و غلظت
استفاده گرديد tآلفاآميلاز جمعآوری شد و برای آناليز دادهها از آزمون
يافتهها: ميزان آلفا آميلاز بزاق در بيماران مبتلا به ديابت نوع دو بالاتر از افراد سالم بود. (77661/24±106217/5) در مقابل / 29276/12±68257/5) (واحد بين المللی بر دسیليتر)، (0/05 P=). ميزان جريان بزاق در بيماران مبتلا کمتر از افراد سالم بود. (0/14+ـ0/32) در مقابل (0/17±0/39) (ميلیليتر بر دقيقه)،(P=0/001). احساس سوزش دهان، احساس خشکی دهان وشاخص DMFT در بيماران مبتلا به ديابت به طور معنیداری بيشتر از افراد سالم بود.
نتيجه گيری: ميزان آلفاآميلاز بزاق در بيماران مبتلا به ديابت نوع دو نسبت به افراد سالم بالاتر بود
