زمينه: گره سينوسی-دهليزی مرکز فعاليت پيس ميکری اوليه قلب می باشد. اگر به هر دليلی، گره سينوسی-دهليزی فعاليت خود را از دست بدهد، گره دهليزی-بطنی فوراً شروع به تنظيم فعاليت های قلب می نمايد. هدف اين مطالعه بررسی وجود و يا عدم وجود جريان پتاسيمی جبرانی تأخيری فوق سريع و نقش آن در فعاليت پيس ميکری در دو گره سينوسی-دهليزی و دهليزی-بطنی دست نخورده و سالم قلب موش صحرايی بوده است. مواد و روشها: فعاليت پيس ميکری گره سينوسی-دهليزی و دهليزی-بطنی جداشده از هم با ميکرو الکترودهای فلزی جداگانه که با سطح آندوتليومی هر گره تماس داشت، ثبت شد و طول دوره پتانسيل عمل اندازه گيری گرديد. عمل ثبت در قبل و هنگام مصرف 50 ميکرو مولار 4-آمينو پريميدين (4-AP) که به عنوان مسدود کننده جريان پتاسيمی جبرانی تأخيری فوق سريع شناخته شده است, صورت گرفت. يافتهها: در مقايسه با حالت کنترل با مصرف 4-آمينو پريميدين طول دوره پتانسيل عمل در نمونه های گره سينوسی-دهليزي90/2± 60/17 درصد و در نمونه های گره دهليزی-بطني90/2±90/35 درصد افزايش يافت (05/0>P). نتيجه گيری: جريان پتاسيمی جبرانی تأخيری فوق سريع در هردو گره سينوسی-دهليزی و دهليزی-بطنی موجود بوده و اثر 4-AP بر طول دوره پتانسيل عمل بر هر دو گره به طور چشمگيری متفاوت می باشد.
واژههای کلیدی: گره سينوسی-دهليزی، گره دهليزی-بطنی، جريان پتاسيمی جبرانی تأخيری فوق سريع (IKur)، 4-آمينو پريميدين (4-AP)
