تأثير راهبردهای شاکرانه بر عاطفه مثبت، شادکامی و خوش‌بينی

Abstract

هدف: هدف پژوهش حاضر، پاسخ­گويی به اين پرسش بود که آيا راهبردهای گوناگون شکرگزاری مي­تواند عاطفه مثبت، شادکامی و خوش­بينی را در ايرانيانی که عاطفه مثبت پايينی دارند، فزونی بخشد؟ روش: در پژوهش شبه­تجربی حاضر، با کاربرد طرح پيش­آزمون- پس‌آزمون، ابتدا 636 آزمودنی از دانشگاه­های شاهد، ولي­عصر (عج) و علم و فرهنگ با روش نمونه­گيری خوشه­ای انتخاب و سپس از ميان آنان بر پايه نمره برش عاطفه مثبت پايين، 96 آزمودنی برگزيده شد، که در نهايت بر پايه رضايت به شرکت در پژوهش، 62 آزمودنيِ باقی‌مانده به­طور تصادفی در هفت گروه (راهبردهای شاکرانه و خنثی مربوط به سه الگوی امونس، سليگمن و کلامی- عملی و يک گروه کنترل) جايگزين شدند و دستورالعمل­های جداگانه­ را در پاکت­های مخصوص به خود دريافت کردند. داده­ها با مقياس عواطف مثبت و منفی (PANAS)، پرسش­نامه شادکامی آکسفورد (OHQ) و آزمون جهت­گيری زندگی (LOT) گردآوری شد. پس از اُفت آزمودني­ها، داده­های مربوط به 50 آزمودنی با روش­های آماری کروسکال­واليس و U من­ويتنی تحليل شدند. يافته­ها: يافته­ها نشان­گر افزايش عاطفه مثبت در اثر راهبردهای شکرگزاری سليگمن و کلامی- عملی (02/0=p) و افزايش شادکامی (04/0=p) در اثر هر سه راهبرد شاکرانه امونس، سليگمن و کلامی- عملی بود. نتيجه‌گيری: يافته­های پژوهش حاضر بيان­گر تأثير به­کارگيری راهبردهای شکرگزاری بر گسترش عاطفه مثبت و شادکامی است