استئوسارکوما شايعترين سرطان استخوان است که اغلب افراد جوان را گرفتار میکند و معمولاً بعد از تشخيص، جراح قطع اندام را به بيمار پيشنهاد میکند که برای وی قابل قبول نيست. هدف از اين مطالعه بررسی شانس زنده ماندن( Survival )، کارآيی عضو حفظ شده و عوارض عمل جراحی در بيماران مبتلا به استئوسارکوم اندام با درجه بدخيمی بالا که برای آنها عمل جراحی حفظ اندام صورت میگيرد بوده است. در اين مطالعه 107 بيمار مبتلا به استئوسارکوم اندام بجز لگن که از مهر ماه سال 1374 تا مهر ماه 1379 تحت عمل جراحی حفظ اندام قرار گرفته بودند بررسی شدند. برای بازسازی اندام بعد از برداشتن تومور، از آلوگرافت استخوان مفصلی، آلوگرافت استخوانی( Intercalary )، آلوگرافت همراه با مفصل مصنوعی يا فقط پروتز استفاده شد. اين بيماران از نظر شانس زندهماندن، کارايی عضو حفظ شده و عوارض عمل جراحی مورد مطالعه قرار گرفتند. مدت پیگيری بين 2 تا 5 سال(متوسط 37 ماه) بوده است. از اين تعداد 75 نفر(70%) زنده بوده و متاستاز قابل تشخيص نداشتند. کارآيی عضو حفظ شده در بيمارانی که برای بازسازی اندام در آنها از آلوگرافت استخوانی استفاده شده بود در 80% موارد با نتيجه عالی همراه بوده است، در حالی که در موارد آلوگرافت استخوانی مفصلی و پروتزها به ترتيب در 5/81% و 75% موارد نتيجه خوب مشاهده گرديد. به طور کلی عوارض بعد از عمل جراحی مانند شکستگی پيچ و پلاک، شکستگی آلوگرافت و عفونت در آلوگرافت استخوانی در 48% موارد، در آلوگرافت استخوانی مفصلی در 7/44% موارد و در پروتز تنها در 5/12% موارد رخ داده بود
