زمينه و هدف: توکسوکاريازيس انسانی، يک عفونت قابل انتقال از حيوان به انسان است که ناشی از مهاجرت لارو گونههای توکسوکارا در بافت انسان میباشد. انسان بخصوص کودکان به وسيله بلع تخمهای جنيندار شده از راه خاک، دستهای آلوده، سبزيجات خام و يا لارو موجود در گوشت نيم پخته ميزبانان انتقالی مثل جوجه، گاو و گوسفند آلوده میشود. سه شکل بالينی توکسوکاريازيس بيان شده شامل سندرم لاروهای مهاجر احشايی، سندرم لاروهای مهاجر چشمی و توکسوکاريازيس مخفی است. شيوع در کشورهای در حال توسعه خصوصاً در مناطق روستايی بالا است. در اين مطالعه به منظور تعيين شيوع سرمی توکسوکاريازيس در کودکان منطقه ماهيدشت کرمانشاه واقع در غرب ايران يک تست اليزا با استفاده از آنتیژن سنتتيک توکسوکاراکانيس انجام شد. روش بررسی: 260 کودک 12-2 ساله از هر دو جنس آزمايش شدند. درصد ائوزينوفيل خون و همچنين ميزان IgE توتال به وسيله تکنيک اليزا تعيين شد، آزمايش مدفوع در سه نوبت انجام گرديد. اطلاعات اپيدميولوژی نيز طی پرسشنامهای از والدين کودکان بدست آمد. يافتهها: شيوع توتال، 46/8% بود. تفاوت معنیداری بين فراوانی عفونت و سن و جنس مشاهده نشد(05/0P>). 15/1% خاک خواری گزارش گرديد که تست سرولوژی هيچ کدام برای توکسوکارا مثبت نشد. در اين مطالعه تفاوت معنیداری بين داشتن سگ و عفونت توکسوکارا مشاهده نگرديد(05/0P>). نتيجهگيری: اين ارزيابی میتواند بر افزايش آگاهی جمعيتها در رابطه با خطر بيماریهای زئونوز و همچنين درمان ضد کرمی سگها توسط دامپزشکان و مهمتر از آن، کنترل سگهای ولگرد تأثير بگذارد
