زمينه و هدف: سرطان دهانه رحم، سومين سرطان شايع دستگاه تناسلی زنان است. در بسياری از کشورهای در حال پيشرفت، شيوع اين بدخيمی بالا است. اين مطالعه با هدف تعيين فراوانی عوامل خطر سرطان دهانه رحم طراحی شد. روش بررسی: اين مطالعه به صورت مقطعی انجام شد و در طی آن 300 زن مبتلا به سرطان دهانه رحم که بيماری آنها توسط پاتولوژی به اثبات رسيده بود، در شهر تهران مورد بررسی قرار گرفتند. روش نمونهگيری، غيراحتمالی در دسترس بود. محل نمونهگيری، 7 بيمارستان دارای بخشهای زنان و زايمان در شهر تهران بود. متغيرهای دموگرافيک(سن، تحصيلات، وضعيت تأهل، شغل و ...)، مصرف قرصهای پيشگيری از بارداری و مدت زمان مصرف، سابقه سقط، سابقه کانسر سرويکس در خانواده، مصرف سيگار، سن ازدواج و تولد اولين فرزند و ... اندازهگيری شدند. روش جمعآوری دادهها، مصاحبه، پرسشنامه و مرور پروندهها بود. از نرمافزار SPSS برای توصيف دادهها استفاده شد. يافتهها: ميانگين سنی زنان مورد بررسی 6/11±4/55 سال بدست آمد. در حدود نيمی از زنان بيسواد بودند. 17%، سابقه بيش از يک بار ازدواج داشتند. 10%، سابقه مثبت کانسر سرويکس در بستگان درجه يک خود را گزارش کردند. 45%، سابقه مصرف قرصهای پيشگيری از بارداری داشتند و 12%، سابقه مصرف سيگار را ذکر میکردند. ميانگين سن ازدواج و تعداد موارد حاملگی به ترتيب 4±4/16 سال و 7/2±6 بود. به طور متوسط 5/5±9 سال از قرصهای پيشگيری از بارداری استفاده کرده بودند. 48%، سابقه سقط يا مردهزايی را در طول دوران باروری خود ذکر میکردند.متوسط سن مادران در اولين بارداری، 7/3±6/18 سال بدست آمد. نتيجهگيری: ميانگين سنی زنان مورد بررسی 4/55 سال بود. فراوانی عوامل خطر مهم عبارت بود از سابقه مثبت خانوادگی سرطان دهانه رحم(10%)، متوسط پايين سن ازدواج(4/16 سال)، ميانگين بالای تعداد موارد حاملگی(6)، سن پايين در تولد اولين فرزند(6/18 سال) و مصرف طولانی مدت قرصهای پيشگيری از بارداری(9 سال)
