زمينه و هدف : چاقی و بيماریهای متابوليکی در نتيجه تغيير روش زندگی و شيوه تغذيه در حال افزايش است. هدف اين مطالعه بررسی اثرات ملاتونين ( N –استيل 5- متوکسی تريپتامين) بر ميزان گلوکز، انسولين، شاخص مقاومت به انسولين، اسيد اوريک، افزايش وزن و بافت شناسی کبد و کليه در موش تغذيه شده با فروکتوز ( Fructose ) است.
روش کار : در اين مطالعه تجربي۲٤ موش صحرايی نر در سه گروه تقسيم شدند: گروه اول: کنترل، غذا وآب معمولی دريافت کردند. گروه دوم: فروکتوزی، غذا + محلول۱٠% فروکتوز دريافت کردند. گروه سوم: ملاتونين، غذا + محلول ۱٠% فروکتوز + تزريق روزانه mg/kg ۱٠ ملاتونين داخل صفاقی . درپايان 8 هفته غلظت گلوکز، انسولين و اسيداوريک در پلاسما و ميزان افزايش وزن موشها اندازهگيری و شاخص مقاومت به انسولين محاسبه گرديد. بافتهای کبد و کليه با رنگ آميزی هماتوگزيلن و ائوزين Hematoxylin and Eosin توسط ميکروسکوپ نوری مطالعه گرديد. نتايج با نرمافزار SPSS تحليل و مقادير با ) 5 0/0 < p ) معنی دار ارزيابی شد.
يافتهها : در گروه فروکتوزی ميزان افزايش وزن در مقايسه با گروه کنترل معنیدار است. دريافت ملاتونين توانست از افزايش وزن در گروه سوم جلوگيری کند (5 0/0 < p ). شاخص مقاومت به انسولين ( HOMA= Homeostasis Model Assessment ) در گروهها تفاوت معنیداری ندارد. دريافت ملاتونين باعث افزايش ميزان گلوکز در گروه سوم شده است (0 0/0 < p ). غلظت اسيد اوريک در گروهها تفاوت معنیدار نشان نمیدهد. مطالعه بافت کبد تجمع چربی در واکوئل ( Vacuole ) را نشان میدهد. در بافت کليه تغييری مشاهده نمی شود.
نتيجهگيری : نتايج اين مطالعه پيشنهاد میکند ملاتونين میتواند به عنوان تنظيم کننده وزن بدن عمل کرده و از تجمع چربی در بافت کبد جلوگيری کند
