مطالعات قبلی نشان داده اند که هسته اکومبنس احتمالا از ساختارهای مغزی است که در فرايند ذخيره حافظه هيجانی دخيل می باشد. هدف اين مطالعه تعيين اثر حذف برگشت پذير هسته مزبور بصورت دو طرفه بر اکتساب و تثبيت يادگيری و حافظه در مدل يادگيری احترازی غير فعال میباشد. اين پژوهش تجربی بوده و در طی آن از 80 سر موش نر آلبينو نژاد ويستار با وزن 220 تا 250 گرم استفاده شد. ابتدا به صورت دو طرفه روی هسته اکومبنس کانول راهنما گذاشتهشد و يک هفته بعد، موش در دستگاه احترازی غيرفعال (1 ميلی آمپر شوک DC، برای مدت 3 ثانيه ) آموزش داده شدند. به منظور غيرفعال سازی ناحيه مزبور از ليدوکائين 2% (6/0 ميکروليتر) 20دقيقه قبل از آموزش برای بررسی روند اکتساب و تترودوتوکسين (5 نانوگرم در 6/0 ميکروليتر به ازای هر طرف) برای روند تثبيت بلافاصله 60 و 120 دقيقه بعد از آموزش يا هم حجم آن سالين به صورت دو طرفه به داخل هسته فوق تزريق شد. 48 ساعت بعد تست بخاطرآوری انجام شد که در طی آن مدت زمانی که طول می کشيد تا حيوان برای اولين بار وارد محفظه تاريک شود و کل زمانی که در محفظه روشن طی می نمود (در طی 10 دقيقه تست) يادداشت و به عنوان معيار ميزان حافظه در نظر گرفته شد. نتايج نشان میدهد که غيرفعالسازی هسته اکومبنس به طور دو طرفه بلافاصله و تا 60 دقيقه بعد از آموزش موجب اختلال در تثبيت اطلاعات تازه آموخته شده می شود (01/0P). يافتههای فوق نشانمیدهد که هسته اکومبنس وابسته به زمان نقش مهمی در تثبيت اطلاعات تازه آموخته شده دارد
