مقدمه: شايع ترين تظاهر عملکرد نورولوژيک بعد از سکته مغزی ضعف حرکتی است. مطالعه به منظور تعيين اختلال های قدرت و دو عمل جابجايی، راه رفتن روی سطح صاف و بالا رفتن از پله، در بيماران همی پارزی و تاثير تمرين های تقويتی کانسنتريک عضلات اندام تحتانی مبتلا در درمان اين اختلال ها انجام شد. مواد و روشها: در اين کارآزمايی بالينی، 34 بيمار همی پارزی ثانويه به سکته مغزی با ميانگين سنی 19/6±41/52 سال از طريق نمونه گيری در دسترس، مورد مطالعه قرار گرفتند. بيماران به صورت تصادفی در يکی از دو گروه آزمون و کنترل قرار داده شدند. قدرت ايزومتريک هفت گروه عضلانی آنها با دينامومتر دستی و راه رفتن روی سطح صاف و بالا رفتن از پله با استفاده از آزمون DGI (Dynamic Gait Index) قبل و بعد از 12 جلسه درمان اندازه گيری شدند. گروه مورد علاوه بر تمرين های تعادلی و عملکردی، تمرين های تقويتی را دريافت کرد. به گروه کنترل فقط تمرين های تعادلی و عملکردی داده شد. از آزمون های t مستقل، t زوج، من ويتنی و ويلکاکسون برای مقايسه نتايج قبل و بعد درمان استفاده شد. يافته ها: قدرت مجموع اندام تحتانی مبتلا در گروه مورد از 3/16±7/30 کيلوگرم به 9/12±1/57 کيلوگرم و در گروه کنترل از 6/14±4/33 کيلوگرم به 8/15±9/37 کيلوگرم ارتقا يافت (0001/0< p). تفاضل ميانگين گروه مورد (6/26) بسيار بيشتر از گروه کنترل (4/4) بود (0001/0 p <). توانايی راه رفتن روی سطح صاف در گروه مورد 5/24% (023/0=p) و کنترل 39% (001/0=p) ارتقا يافت. توانايی بالا رفتن از پله در گروه مورد 64% (001/0=p) ارتقا يافت ولی در گروه کنترل افزايش فقط 8/24% بود (083/0=p). نتيجه گيری: نتايج اين مطالعه از موثر بودن تمرين های تقويتی در بهبود قدرت عضلات اندام تحتانی مبتلا و توانايی بالا رفتن از پله ها در مرحله مزمن توانبخشی بعد از سکته مغزی حمايت می کند.
واژههای کلیدی: راه رفتن، تمرين های تقويتی، همی پارزی، سکته مغزی، توانبخشی
