مقدمه: زایمان پره ترم به مواردی اطلاق می شود که در آنها نوزادان قبل از تکمیل شدن هفته 37 حاملگی به دنیا می آیند. دلایل متعددی برای زایمان پره ترم وجود دارد. درمانهای مختلفی نیز برای آن بکار برده شده که از جمله آنها، استفاده از توکولیتیک ها می باشد. عوامل توکولیتیک متعددی وجود دارد که از جمله آنها، بلوکر های کانال کلسیمی (از جمله نیفدیپین) و سولفات منیزیم می باشند. با توجه به اینکه مراقبت و عوارض یک نوزاد نارس، سالانه هزینه های زیادی را به خود اختصاص می دهد و گاه ضربات روحی جبران ناپذیری را برای خانواده ها به بار آورده و حتی می تواند آینده نوزاد را تحت الشعاع قرار دهد، هدف این مطالعه مقایسه تأثیر نیفدیپین و سولفات منیزیم در زایمان زودرس قرار گرفت.
مواد و روش ها: تعداد 80 خانم مبتلا به PLP مراجعه کننده به زایشگاه بنت الهدی که دارای معیارهای ورود به مطالع بودند در دوگروه 40 نفره دریافت کننده نیفدیپین خوراکی (گروه مداخله) و سولفات منیزیوم داخل وریدی (گروه شاهد) بررسی شدند. جمع آوری اطلاعات، ثبت وضعیت دردهای زایمانی و دیلاتاسیون افاسمان سرویکس توسط یک فرم انجام شد. تحلیل های آماری انجام شدند.
نتایج:مقایسه دو گروه از نظر سن، GLMP، GA sono، GA delivery و time between PLP delivery تفاوت آماری معنی داری نداشت. (0.05 p>) هم چنین تاثیر دو دارو بر روی before interval،after interval، before duration، before quality، after quality، apgar، RDS and ICU neonate و Rga delivery تفاوت آماری معنی داری نداشت. (p<0.05)ولی تاثیر دو دارو روی after duration، after dilatation، before dilatation، after effacement و before effacement از نظر آماری تفاوت معنی داری داشتند که همه این موارد در گروه نیفیدیپین بیشتر بود.
نتیجه گیری: از انجام این طرح اینطور نتیجه گیری شد که نیفدیپین و سولفات منیزیوم در کنترل PLP، تأثیر تقریباً مشابهی داشته و تفاوت آماری در دو گروه دیده نش
