Der Sieg der Seldschuken in der Schlacht bei Manzikert (1071 n. Chr.) und ihr Einzug nach Anatolien markierten ein neues Kapitel für dieses alte Land. Mit der Entstehung des Sultanats der Rum-Seldschuken gingen weitreichende politische, soziale und kulturelle Transformationen in der Region einher. Mit der Festigung der seldschukischen Herrschaft wanderten Scharen nomadischer und städtischer Türken angelockt von der Aussicht auf Wohlstand und Sicherheit nach und nach durch die Wüsten Zentralasiens nach Anatolien. Im 6.-7./12.-13. Jahrhundert unterstützten die Abbasiden-Kalifen die Futuwwa-Bünde, um die Grundlagen ihres geschwächten Kalifats zu stärken. Sie schlossen sich der Bewegung an und ermutigten ihre Vasallenherrscher, dasselbe zu tun, wodurch sich die Futuwwa in den islamischen Regionen verbreitete. Die mongolische Invasion führte dazu, dass Gelehrte und Sufis nach Anatolien migrierten, wo sie unter den seldschukischen Herrschern Zuflucht fanden. Die Unterstützung der Seldschuken für die Futuwwa und den Sufismus sowie die soziopolitischen Veränderungen in der Region führten zur Entstehung verschiedener sufistischer Orden in Anatolien. Trotz ihrer gegnerischen Haltung gegenüber den Seldschuken wurde der alevitisch-bektaschitische Orden zu einer der einflussreichsten sufistischen Bewegungen der Region und war stark von der Achi-Tradition geprägt. Der alevitisch-bektaschitische Orden wurde von den Ideen und Praktiken der Futuwwa beeinflusst, wobei einige ihrer Rituale in der Cem-Zeremonie Ähnlichkeiten zur Futuwwa aufweisen. Mit dem Aufstieg des alevitisch-bektaschitischen Ordens in der Zeit des Osmanischen Reichs traten viele Mitglieder der Achi-Organisation dem Orden bei. Die Einfachheit der Lehren, die Betonung von Handlung und das Vorhandensein schiitischer Rituale in beiden Gruppen führten dazu, dass sie sich einander annäherten und schließlich vereinigten. Diese Arbeit untersucht den Einfluss der Achi-Tradition auf den bektaschitischen Orden und beleuchtet die Gemeinsamkeiten zwischen den beiden Bewegungen, die letztendlich zu ihrer Integration führten.The Seljuk Turks’ victory at the Battle of Manzikert (1071 AD) and their entry into Anatolia marked a new chapter for this ancient land. The emergence of the Sultanate of Rum led to extensive political, social, and cultural transformations in the region. Gradually, with the consolidation of Seljuk rule, nomadic and urban Turks, drawn by the promise of prosperity and security in Anatolia, crossed the deserts of Central Asia and flocked to Anatolia in droves. To strengthen the foundations of their weakening caliphate in the 6th-7th/12th-13th centuries, the Abbasid caliphs supported the futuwwa movement. They joined them and encouraged their vassal rulers to do the same, spreading futuwwa throughout the Islamic lands. The Mongol invasion prompted a migration of scholars and Sufis to Anatolia, where they found refuge under the Seljuk kings. The kings’ support for futuwwa and Sufism and socio-political changes in the region led to various Sufi orders in Anatolia. Despite its combative stance against the Seljuks, the Alevi-Bektasi order became one of the most influential Sufi movements in the region and was significantly impacted by the Akhis tradition. Alevi Bektasi order was influenced by futuwwa ideas and practices. Some of their rituals in Jam ceremony are similar to futuwwwa. With the rise of the Alevi-Bektasi order during the Ottoman period, many Akhi members joined this order. The simplicity of teachings, emphasis on action, and the presence of Shia rituals in both groups brought them closer together and eventually united them. This paper examines the influence of them on the Bektasism, highlighting the similarities between the two movements that eventually led to their integration.Selçuklu Türkleri’nin Malazgirt Meydan Muharebesi’ndeki (1071) zaferi ve Anadolu’ya girişleri, bu eski topraklar için yeni bir dönüm noktasını işaret etmiştir. Rum Sultanlığı’nın ortaya çıkışı, bölgede geniş kapsamlı siyasi, sosyal ve kültürel dönüşümlere yol açmıştır. Selçuklu yönetiminin pekişmesiyle birlikte, refah ve güvenlik vaatleriyle Anadolu’ya çekilen göçebe ve yerleşik Türkler, Orta Asya çöllerini geçerek Anadolu’ya büyük bir akınla gelmişlerdir. 6-7. yüzyıllarda/12-13. yüzyıllarda Abbâsî halifeleri, zayıflayan halifeliklerini güçlendirmek için futuvvet hareketini desteklemişlerdir. Onlar bu hareketin içinde yer almış ve vasal yöneticilerini de aynı şekilde davranmaya teşvik ederek futuvveti İslam topraklarına yaymışlardır. Moğol istilası, alimlerin ve sûfilerin Anadolu’ya göç etmesine yol açmış ve burada Selçuklu hükümdarları altında sığınacak yer bulmuşlardır. Selçuklu hükümdarlarının futuvvet ve tasavvufa verdikleri destek ve bölgedeki sosyo-politik değişimler, Anadolu’da çeşitli tasavvufî tarikatların ortaya çıkmasına sebep olmuştur. Selçuklulara karşı mücadeleci bir tavır sergileyen Alevi-Bektaşi tarikatı, bölgede en etkili tasavvuf hareketlerinden biri haline gelmiş ve Ahi geleneğinden büyük ölçüde etkilenmiştir. Alevi-Bektaşi tarikatı, futuvvet anlayışlarından ve uygulamalarından etkilenmiştir. Cem ritüelindeki bazı uygulamalar futuvvetle benzerlik göstermektedir. Osmanlı döneminde Alevi-Bektaşi tarikatının yükselmesiyle, birçok Ahi üyesi bu tarikatla birleşmiştir. Öğretilerin sadeliği, eyleme vurgu yapılması ve her iki gruptaki Şii ritüellerinin varlığı, onları birbirine yakınlaştırmış ve nihayetinde birleştirmiştir. Bu makale, Alevi-Bektaşiliğin üzerindeki etkilerini inceleyerek, iki hareket arasındaki benzerlikleri vurgulamakta ve sonunda entegrasyonlarına yol açan bu benzerlikleri ele almaktadır
