Die Erforschung antiker Denkmäler und Gebäude als Mittel die Vergangenheit zu verstehen beschränkt sich oft auf die Zeit, in der der Bau entstanden ist, und auf seine anfängliche Funktion. Dies entspricht jedoch einem reduktionistischen Ansatz, der nur auf eine bestimmte Zeitepoche und Funktion fokussiert ist und der blind ist gegenüber den langen und interessanten Biografien der Monumente. Daher wird eine alternative Betrachtungsweise benötigt, die es ermöglicht, die darauffolgenden zentralen Zeitabschnitte im Leben eines Monuments zu berücksichtigen. Zudem sollte auch die wachsende und wandelbare Bedeutung der Gebäude sowie ein breites Spektrum an sozialer Aktivitäten wie Erlebnisse und Erinnerungen einbezogen werden, um den traditionellen, auf eine Zeitepoche beschränkten Blick zu erweitern. Dieser biografische Ansatz wird hier für das Tychaion bzw. für das Heiligtum der Göttin Tyche der antiken Stadt Sagalassos (Südosttürkei) angewendet. Der Artikel versucht über die Beschreibung sowie Einordnung architektonischer Formen und über die Funktion des Monuments sowie seiner Veränderungen hinaus, soziale Themen wie Identität, Erinnerung und andere Aspekte sozialer Organisation zu untersuchen, die das Tychaion zum Bestandteil der Gesellschaft machte, die es erbaute. Um sich dieser dialektischen Beziehung zwischen Monument und Gesellschaft anzunähern, wird in dem Beitrag zum einen dargelegt, wie die Lebensgeschichte des Tychaion die der Gesellschaft widerspiegelt, die für den Bau verantwortlich war und für die er gleichzeitig als emblematisches Monument diente. Zum anderen wird mittels Hinweise aus der materiellen Kultur untersucht, wie das Monument die Gesellschaft beeinflusste, und in dieser Hinsicht speziell, wie es im kulturellen Gedächtnis der Menschen von Sagalassos an Bedeutung gewann.The study of ancient monuments and buildings as means of understanding the past often remains limited to the period of construction and initial use of monuments. This is a reductionist perspective in which only certain periods and functions are seen to matter and which is blind to the long and interesting lives of monuments. There is therefore a need for an alternative perspective that allows for the continued recognition of key episodes in a monument’s life and that also recognizes that its significance is cumulative and changing, with a wider range of activities, events, and memories augmenting and enriching traditional period-limit views. Such a biographical approach is adopted in this paper for the Tychaion or sanctuary of the goddess Tyche at the ancient city of Sagalassos (Southeast Turkey). This paper intends to go beyond the description and classification of the architectural form and function of the monument, and any modifications these experienced, to engage with social themes such as identity, memory and other aspects of social organization, which made the Tychaion part of the society that built it. In order to approach this dialectical relationship of monument and community, the paper, on the one hand, will investigate how the life history of the Tychaion reflected that of the community which was responsible for its construction, and for which it served as an emblematic monument. On the other hand, it will also examine how the monument affected that society, more specifically how it came to play a role in the construction of its cultural memory, based on its resonance through the material culture of the community.Geçmişi anlamak için antik anıtların ve binaların çalışılması, genellikle yapının dönemiyle ve anıtların ilk kullanımlarıyla sınırlı kalır. Bu indirgemeci bakış açısı, yapıların sadece belirli dönemlerini ve işlevlerini görürken, anıtların uzun ve ilgi çekici diğer dönemlerini görmez. Bu yüzden, anıtın her dönemindeki kilit noktalarını ve onun gittikçe artan ve değişen önemini tanımlayan, faaliyetler, etkinlikler ve hatıralar gibi daha geniş bir yelpazenin göz önüne alındığı alternatif bir bakış açısına ihtiyaç vardır. Bu biyografik yaklaşım, bu makâlede Sagalassos antik kentinde (Türkiye’nin güneybatısında) bulunan tanriça Tykhe’nin kutsal alanı için (Tykhaion) kullanılmıştır. Makâle Tykhaion’u, onu inşa eden halkın bir parçası yapan kimlik, hafıza gibi sosyal temalar ve sosyal faaliyetlerin diğer taraflarıyla ilişkisini kurarak anıtın tanımının, mimari şeklinin sınıflandırılmasının ve anıtta yapılan değişiklikleri belirtmenin ötesine geçmeyi amaçlıyor. Makâle bir taraftan, anıtın ve halkın arasındaki bu diyalektik ilişkiyi ele almak amacıyla, sembolik bir anıt olarak hizmet eden Tykhaion’un geçmisinin onu yapan halkı nasıl yansıttığını inceleyecek. Diğer taraftan ise, anıtın halk üzerindeki etkilerini inceleyecek. Özellikle, anıtın halkın kültürel geçmisini şekillendirmede nasıl bir rol oynadığını kültürel malzemeye yansımasına dayanarak araştıracak
