Żegleń, Urszula

Polish

Akademicka Platforma Czasopism

ZAGADNIENIANAUKOZNAWSTWA2–4 (224–226) 2020PL ISSN 0044-1619I N 	M EMOR I AM Fot. ze zbiorów EUROREGProf. Bohdan Maria Jałowiecki (1934–2020)DOI: http://dx.doi.org/10.12775/ZN.2020.018Dnia 9 grudnia 2020 roku w wieku 86 lat zmarł prof. Bohdan Maria Jałowiecki, wybitny socjolog i humanista, nauczyciel akademicki, wychowawca wielu poko-leń młodzieży, zaangażowany w krajowe i zagraniczne inicjatywy oraz projekty o doniosłym znaczeniu dla życia lokalnych i regionalnych społeczności. A spo-łeczności te mógł dobrze poznać, ponieważ był związany z różnymi ośródkami i regionami w kraju i za granicą. Jego miastem rodzinnym, w którym spędził więk-szość życia, była Warszawa. Tutaj urodził się 26 lutego 1934 roku i tutaj zmarł, do końca życia aktywny zawodowo na Uniwersytecie Warszawskim. W 2020 roku przeszedł na emeryturę, ale jeszcze w roku akad. 2019/2020 w Centrum Europej-skich Studiów Regionalnych i Lokalnych (EUROREG) prowadził wykład „Socjo-logia przestrzeni”.Niezwykle bogata jest droga życiowa i zawodowa profesora Jałowieckiego. Uro-dził się w rodzinie inteligenckiej. Jego ojciec (po którym otrzymał imię Bohdan), urodzony w 1897 roku w Wilnie, był wojskowym i dyplomatą, w 1934 roku pełnił funkcję kierownika Konsulatu Generalnego Rzeczypospolitej Polskiej w Mińsku, Prof. Bohdan Maria Jałowiecki (1934–2020)150 PROf.	BOhDAN	MARIA	JAŁOWIECKI	(1934–2020)	a od grudnia 1936 do września 1939 roku konsula RP w Olsztynie1. Dzieciństwo profesora przypadło na ciemne lata wojenne, kiedy został osierocony przez ojca, na początku wojny aresztowanego przez gestapo i więzionego, najpierw w Kró-lewcu, potem w obozie koncentracyjnym Hohenbruch, następnie przewiezionego do obozu w Działdowie, gdzie zmarł z wycieńczenia w lutym 1941 roku2.Dzieciństwo wojenne, a potem okres dorastania w systemie władzy totalitarnej z pewnością odcisnęły głębokie piętno na życiu i wyborach profesora. Bohdan M. Jałowiecki wybrał drogę naukową, zdobywając wszechstronne wykształcenie, naj-pierw z etnologii, którą studiował w latach 50. na Uniwersytecie Jagiellońskim – w 1956 roku uzyskał tytuł magistra. Karierę naukową kontynuował na Uniwer-sytecie Adama Mickiewicza w Poznaniu, gdzie w 1965 roku na Wydziale Nauk Społecznych zdobył stopień doktora, a w 1975 roku – doktora habilitowanego.Swoje badania łączył z pracą aplikacyjną, i to w projektach międzynarodowych o ważnym znaczeniu społecznym. W latach 1970–1974 był członkiem zespołu powołanego do opracowania planu zagospodarowania przestrzennego Algieru. Zdobyte doświadczenie wykorzystywał i rozwijał w nowatorskich wówczas w Pol-sce badaniach interdyscyplinarnych w dziedzinie planowania społecznego uwzględ-niającego wiele czynników (zarówno naturalnych, jak i kulturowych). Dalszą pracę naukową związał z Górnym Śląskiem i Uniwersytetem Śląskim. Początki kariery naukowej w ośrodku poznańskim o silnej tradycji myśli społecznej zaowocowały w jego dalszej karierze na Uniwersytecie Śląskim, gdzie afiliowany na Wydziale Nauk Społecznych współtworzył Instytut Socjologii, zakładając w nim Zakład Pro-cesów Urbanizacji i Planowania Społecznego, którego został kierownikiem. Prace badawcze łączył z powierzonymi mu również wyższymi funkcjami akademickimi, będąc przez krótki okres kolejno dziekanem (1977-–1978) Wydziału Nauk Społecz-nych, a następnie (1978–1979) prorektorem ds. wychowania3. W 1979 roku uzy-skał tytuł profesora nauk humanistycznych. Opuścił jednak Śląsk, wiążąc się na stałe z rodzinną Warszawą, choć prowadził także wykłady w innych ośrodkach akademickich w Polsce (m.in. na Uniwersytecie Łódzkim, Uniwersytecie Wyższej Szkoły Psychologii Społecznej) i za granicą (na Uniwersytecie Paryskim I – Sor-bonie oraz Uniwersytecie Paula Valèry’ego w Montpellier). W Warszawie najbar-dziej związany był z Uniwersytetem Warszawskim, gdzie realizował wiele projek-tów, mających też znacznie szersze niż tylko lokalne i regionalne oddziaływanie, choć było ono istotne nie tylko badawczo, ale i w sferze praktycznej. Taką rangę o znaczeniu międzynarodowym miała na przykład kierowana przez niego na UW 1 https://pl.m.wikipedie.org/wiki/Bohdan_Jalowiecki_(konsul) (dostęp: 15.09.2024).2 https://radioolsztyn.pl/ostatni-konsul-jalowiecki/01436474 (dostęp: 14.09.2024).3 O działalności prof. Jałowieckiego na Uniwersytecie Śląskim zob. wspomnienie jego dawnego ucznia, a potem współpracownika prof. Tomasza Nawrockiego, „Bohdan Jałowiecki (26.02.1934–9.12.2020)”, Kultura i Społeczeństwo 4(2020): 13–17. PROf.	BOhDAN	MARIA	JAŁOWIECKI	(1934–2020) 151w latach 1998–2016 Katedra UNESCO Trwałego Rozwoju. Był też kierownikiem polskich badań w projekcie unijnym East-Central Europe 2000. Ważne miejsce w badaniach prof. Jałowieckiego zajmowały też tranformacje zachodzące w środowisku wiejskim. Badania w tym obszarze prowadził w Insty-tucie Rozwoju Wsi i Rolnictwa PAN. Był też wieloletnim członkiem Prezydium dwu komitetów: Komitetu Przestrzennego Zagospodarownaia Kraju oraz Komit-teu Naukoznawstwa. W latach 2004–2011 był redaktorem naczelnym Zagadnień Naukoznawstwa.W swoim naukowym dorobku ma ponad 300 publikacji, w tym 18 monogra-fii książkowych, redakcję i współredakcję wielu prac, które weszły już do kanonu nauczania i zaliczane są do klasyki.Profesor Bohdan Jałowiecki swoją szeroką aktywnością badawczą wpisał się w wiele obszarów wiedzy, do których należy zaliczyć także naukoznawstwo. Bogato zapisana jest karta działalności Profesora w Komitecie Naukoznawstwa i w Redakcji Zagadnień Naukoznawstwa, za co pozostajemy Profesorowi nie-zmiernie wdzięczni.W imieniu RedakcjiUrszula M. Żegleń

Prof. Bohdan Maria Jałowiecki (1934-2020)

https://apcz.umk.pl/ZN/article/download/56968/40668

Prof. Bohdan Maria Jałowiecki (1934-2020)

Abstract

Similar works

Full text

Available Versions

Akademicka Platforma Czasopism