Masowym symptomem współczesnego świata jest pustka duchowa, która przejawia się przede wszystkim poczuciem braku celu i sensu życia lub ich ograniczeniem do wymiaru hedonistycznego i krótkotrwałego. Przyczyna obecnego stanu ma swoje źródło w rozwoju jednostki. Jeżeli nie przebiega on w sposób prawidłowy, skutkuje często trwałymi zmianami w osobowości wychowanków. Zdaniem autorów (osoby świeckiej oraz duchownej), wynika to z braku odpowiedniego zaangażowania w rozwój duchowy i przyznania mu ważnego miejsca podczas kształtowania człowieka. Jedynie wielowymiarowy rozwój osobowości, uwzględniający również duchowość, stanowi ważny czynnik chroniący w profilaktyce uzależnień i zachowań ryzykownych dzieci i młodzieży, będąc zarazem koniecznym warunkiem prawidłowego wychowania. Celem artykułu jest ukazanie roli duchowości w procesie wychowania młodzieży poprzez wyodrębnienie kategorii jej rozumienia oraz określenia pełnionych przez nią funkcji w życiu badanych, jak również wyselekcjonowanie kategorii doświadczenia duchowego i sposobów doświadczania duchowości, co pozwoli na lepsze wspieranie tej sfery i jej dowartościowanie w oddziaływaniu wychowawczym
