Amaç: Minosiklin, santral sinir sistemine geçebilen, ikinci kuşak tetrasiklin grubu bir antibiyotiktir.
Minosiklinin anti-inflamatuar, mikroglial aktivasyonu azaltma, anti-apoptotik, antioksidan özellikleri olduğu
bilinmektedir. Son yıllarda diyabet ve depresyon arasında çift yönlü bir ilişki olduğunun ve fizyopatolojilerinde
ortak yolaklardan birinin inflamasyon olduğunun ileri sürülmesi ile minosiklinin depresyon üzerine etkileri
çalışılmaya başlanmıştır. Bu çalışmada minosiklinin tek başına ve diyabet tedavisinde kullanılan metformin ile
kombinasyonu şeklinde kullanımının, diyabet ile ilişkili depresyon üzerine etkilerinin ortaya konması amaçlandı.
Gereç ve Yöntem: Farelerde insandakine benzer tip 2 diyabet modeli oluşturmak için 4 haftalık yüksek
kalorili diyetin ardından ardışık beş gün, günde 1 defa streptozotosin (50mg/kg) uygulandı, uygulamadan 1 hafta
sonra açlık kan glukoz düzeyi 200 mg/dl’nin üzerinde olan deneklerde diyabetin oluştuğu kabul edilip deneye
dahil edildi. Streptozotosin (STZ) enjeksiyonundan iki hafta sonra minosiklin (40mg/kg), fluoksetin (20mg/kg) ve
metformin (200mg/kg) 7 gün süre ile günde bir defa uyguladı. İlaç uygulamaları tamamlandıktan sonra;
lokomotor aktivitenin belirlenmesi için açık alan testi, depresyon düzeyinin belirlenmesi için zorunlu yüzme testi
yapıldı.
Sonuç ve Tartışma: Diyabetin ve uygulanan ilaçların lokomotor aktivitede anlamlı bir değişiklik
oluşturmadığı, minosiklin ve minosiklin-metformin kombinasyonunun ise depresyon tedavisinde en az fluoksetin
kadar etkili olduğu sonucuna varıldı. Antidepresan etkinin kısa sürede başlamasının hastanın tedaviye uyuncu
ve diyabetin prognozu açısından oldukça önemli olduğu bilinmektedir. Bu nedenle de minosiklin uygulamasının
gösterdiği antidepresan etki üzerine yapılan çalışmalar derinleştirilmeli, etkinin mekanizması araştırılmalıdır.Objective: Minocycline is a second-generation tetracycline group antibiotic that acts on the central
nervous system. Minocycline reduces microglial activation and has anti-inflammatory, anti-apoptotic, and
antioxidant properties. Recently, it has been proposed that there is a bidirectional relationship between diabetes
and depression and that inflammation is one of the common pathways in their pathophysiology. The effects of
minocycline on depression were then investigated. This study aimed to reveal the effects of minocycline alone or
in combination with metformin, which is used in the treatment of diabetes, on diabetes-related depression.
Material and Method: For this purpose, to establish a human-like type 2 diabetes model in mice,
streptozotocin (STZ) (50mg/kg) was administered once a day for five consecutive days after a 4-week high-fat
diet. Animals with blood glucose levels ≥200 mg/dl were considered diabetic and employed in this experiment.
Minocycline (40 mg/kg), fluoxetine (20 mg/kg), and metformin (200 mg/kg) were given once a day for 7 days two
weeks after STZ injection. After the drug injections were completed, an open field test was used to determine
locomotor activity and a forced swimming test was used to determine depression level.
Result and Discussion: It was concluded that diabetes and the drugs administered did not induce a
significant change in locomotor activity, and that the minocycline and minocycline-metformin combination was
at least as effective as fluoxetine in treating depression. It is recognized that the initiation of antidepressant
effects in a short period is critical for patient adherence to therapy and diabetes prognosis. In conclusion,
antidepressant-like effects of subchronic minocycline treatment appear to be potent as classical antidepressants.
The mechanisms underlying minocycline's effects on mood should be broadly investigated to increase our
understanding of depression and unveil potential novel therapies in depression management
