Dieser Beitrag legt vier Dutzend byzantinische Steinmetzarbeiten vor, die das Archäologische Museum Kütahya in den letzten zwanzig Jahren seit der Publikation der älteren Bestände neu erworben hat. Bauskulptur stammt zumeist aus frühbyzantinischer Zeit, liturgisches Mobiliar auch aus der mittelbyzantinischen Epoche. Die Fundorte sind weit über das große Einzugsgebiet des Museums verstreut, aber die Stadt Kütahya und der Distrikt von Altıntaş bilden jeweils einen Cluster. Einige frühbyzantinische Arbeiten weisen überregionales Formenrepertoire auf, wie es auch aus anderen Teilen des Oströmischen Reichs bekannt ist. Andere Stücke und insbesondere das liturgische Mobiliar sind typisch anatolisch und bezeugen frühchristlichen Regionalismus. Letzterer überwog spätestens seit dem sechsten Jahrhundert, als überregionale Formen in Zentralanatolien selten wurden. Mit einem generellen Zusammenbruch in Folge der Perser- und Araberkriege ging dann auch die regionale Prägung verloren, und das mittelbyzantinische Steinmetzwesen richtete sich neu und möglicherweise mehr oder weniger direkt an Konstantinopel aus, so daß die vormals eigenständige Region jetzt als erweitertes Hinterland der Hauptstadt gelten kann.This paper presents four dozen Byzantine marble carvings that the Archaeological Museum Kütahya acquired during the last two decades, since the publication of the museum’s earlier holdings. The marbles include architectural sculpture, mostly from the Early Byzantine period, and liturgical furnishings, also from later Byzantine times. The find-spots range widely across the huge catchment area of the museum, but the city of Kütahya and the district of Altıntaş each stand out for a cluster of finds. The paper provides an art-historical analysis and observes that, while some Early Byzantine carvings apply super-regional forms that are also known from other parts of the Eastern Roman empire, others and in particular liturgical furnishings are specifically Anatolian and attest to early Christian regionalism. This appears to have increased in the 6th century, as super-regional forms became rare. After a collapse during the Invasion period, Middle Byzantine stonemasonry followed different trajectories, certainly due to a lack of a major regional workshop and possibly in response to a new, aristocratic clientele that was oriented directly towards Constantinople instead of any regional centre, thus turning the formerly self-dependent region into an extended hinterland of the capital city.Bu çalışmada, eski eserlerin yayınlanmasından bu yana geçen yirmi yıl içinde Kütahya Arkeoloji Müzesi tarafından yeni satın alınan dört düzine Bizans taş eseri ele alınmaktadır. Mimari heykeller, çoğunlukla Erken Bizans Dönemi, litürjik eşyalar ise Orta Bizans Dönemi´ne aittir. Eserler, müzenin sorumluluğundaki geniş alana dağılmış olmakla birlikte, Kütahya ve Altıntaş ilçesi birer grup oluşturmaktadır. Doğu Roma İmparatorluğu\u27nun diğer bölgelerinden de bilindiği gibi erken dönem Bizans eserlerinden bazıları, stil bakımından bölge dışı özelliklere sahiptir. Litürjik eşyalar başta olmak üzere diğer eserler Anadolu´ya özgüdür ve Erken Hristiyanlık evresindeki yerel özellikleri yansıtır. Bu evre, Orta Anadolu\u27da, bölge dışına ait formların seyrekleştiği – en geç – 6. yüzyıldan itibaren baskındır. Pers ve Arap savaşlarının bir sonucu olarak yaşanan genel çöküşle birlikte yerel nitelik de kaybolmuş ve Orta Bizans taş işçiliği yönünü yeniden belirlemiş ve muhtemelen az ya da çok doğrudan Konstantinopolis\u27e çevirmiştir. Buna göre eskiden bağımsız olan bölge artık başkentin genişlemiş hinterlandı olarak görülebilir
