W tekście podejmuję próbę namysłu nad obecnym stanem edukacji w Polsce i nad naszą (tj. nauczycieli akademickich) rolą w zaistniałej sytuacji. W związku z tym najpierw wyjaśniam, jak rozumiem, czym jest edukacja i jakie są jej zadania, a następnie szkicuję obraz polskiego szkolnictwa publicznego, konstatując jego mankamenty i ich konsekwencje. Następnie przechodzę do kwestii strategii działania, jaką w przedstawionych okolicznościach powinni przyjąć nauczyciele akademiccy. Zastanawiam się, które metody dydaktyczne współgrają: raz – z aktualnymi uwarunkowaniami edukacji, dwa – z klasyczną i z postklasycznymi teoriami poznania, wiedzy i nauczania (te drugie – jak się zdaje – przyjmuje większość z nas). Na koniec proponuję zastosowanie strategii „enklaw edukacyjnych” i charakteryzuję to przedsięwzięcie
