David Hume occupies a special place among the forefathers of the modern science of religion. He is famous for being not only a student of the rationality of religion, which is one of the key problems of the philosophy of religion, but also a student of the natural foundations of religion presented mainly in his “Natural history of religion.” Among Hume’s most significant achievements is a clear distinction, but at the same time complementarity, between two approaches to the study of religion: one focuses on the rationality of religious beliefs and practices, and the second focuses on the causes of particular beliefs and practices. This article argues that Hume’s way of thinking about religion was not only an important step on the way to the modern science of religion, but the latter was and still is greatly inspired by Hume’s critique of religion.Wśród prekursorów nowoczesnej nauki o religii David Hume zajmuje szczególne miejsce. Znany jest bowiem nie tylko jako dociekliwy badacz racjonalności religii, należącej do kluczowych problemów filozofii religii, ale także badacz naturalnych podstaw religii, zaprezentowanych zwłaszcza w „Naturalnej historii religii”. Jednym z najważniejszych dokonań Hume’a jest wyraźne oddzielenie, a zarazem komplementarność, dwóch sposobów badania religii, z których jeden koncentruje się na racjach wierzeń religijnych, zaś drugi na przyczynach występowania określonych wierzeń i praktyk. W wystąpieniu swoim argumentuję, że Hume’owski sposób myślenia o religii nie tylko stanowił ważny etap na drodze do nowoczesnej nauki o religii, ale również wykazuję, że ta ostatnia w znacznym stopniu inspirowała się i nadal inspiruje Hume’owską krytyką religii
