The article examines the understanding and practical significance of prophecy in the ancient monastic tradition through the figure of Elisha. The prophetic charism was firmly rooted in asceticism: ancient monastic literature notes the Holy Spirit's revelatory activity in an ascetic context. The gift of prophecy appears as a characteristic of famous monks and great spiritual masters. The biblical figures of Elijah and Elisha are seen by ancient monks as „types” and models for those in search of a perfect and spiritual life (i.e. a „prophetic life”). In exegetical, hagiographical and ascetical literature, the story of the prophet Elisha was used typologically. Finally, the article presents the other spiritual gifts (thaumaturgical power and „knowledge of the heart”).Artykuł omawia kwestię rozumienia i praktycznego znaczenia proroctwa w starożytnym monastycyzmie w odniesieniu do postaci Elizeusza. Charyzmat prorocki był silnie zakorzeniony z środowisku ascetycznym. Starożytna literatura monastyczna odnotowuje działanie Ducha Świętego w kontekście ascetycznym. Dar proroctwa pojawia się u słynnych ascetów i mistrzów duchowych jako szczególna cecha. Biblijne postacie Eliasza i Elizeusza są postrzegane przez starożytnych mnichów jako „typy” i wzorce poszukujących doskonałego i duchowego życia (tj. „życia na wzór proroków”). Biografia proroka Elizeusza była wykorzystywana typologicznie w literaturze egzegetycznej, hagiograficznej i ascetycznej. Artykuł przedstawia także obecność innych darów duchowych (moc cudotwórcza i charyzmat „rozeznania serc”)
