تأثیر عاملیت اخلاقی در پیش‌بینی خیانت سایبری همسران با نقش میانجی‌گری خودکارآمدی هیجانی

Abstract

Background and Aim: Cyber infidelity in a sexual relationship is a problem that affects the entire family function. So, the present study aims to explain the causal model of cyber infidelity based on moral agency and emotional self-efficacy. Methods: The present study is a descriptive-correlational study. 264 people involved in online infidelity were purposefully selected from those who read or wanted a divorce referring to divorce prevention counseling centers in Tehran province in the spring and summer of 1400. Data collection tools included the Ducan-Morgan and Dukan (2007) cyber infidelity questionnaire, Black ethical agent scale (2016) and the Beverly et al emotional self-efficacy scale (2008). The data were analyzed using Pearson, Bootstrap and Sobel tests and also through SPSS 24 and Amos 24 software program. Ethical Considerations: All the ethical principles of the research, such as fidelity, honesty, informed consent and originality of the text were considered during the writing of this research. Results: In total of 15% of the variance of cyber infidelity of spouses was explained through model variables. Responsibility (-0.23), external attention (0.07), group pressure (0.11) and emotional self-efficacy (-0.22) had a direct effect on estimating spousal cyber infidelity. The indirect effects of responsibility (t-value=2.74), group pressure (t-value=2.6) and external attention (t-value=1.99) were also observed by mediating role of emotional self-efficacy. Conclusion: Considering the role of the responsibility and emotional self-efficacy variables in explaining the model of cyber infidelity, it can be concluded that cyber infidelity can be decrease by enhancing responsibility and emotional self-efficacy.زمینه و هدف: در روابط زناشویی خیانت سایبری، مسأله‌ای است که تمامی عملکرد خانواده را تحت تأثیر قرار می‌دهد. بنابراین پژوهش حاضر با هدف تبیین مدل علی خیانت سایبری بر اساس عاملیت اخلاقی و خودکارآمدی هیجانی انجام گرفت. روش: روش مطالعه، توصیفی از نوع همبستگی بود. از میان مراجعه‌کنندگان به مراکز مشاوره پیشگیری از طلاق استان تهران، 264 نفر به روش نمونه‌گیری هدفمند در سال 1400 انتخاب شدند. در جمع‌آوری اطلاعات از پرسشنامه خیانت سایبری Docan-Morgan و Docan (2007 م.)، مقیاس عاملیت اخلاقی Black (2016 م.) و مقیاس خودکارآمدی هیجانی Beverly و همکاران (2008 م.) استفاده شد. داده‌ها با استفاده از آزمون ضریب همبستگی پیرسون، بوت استراپ و سوبل و از طریق برنامه نرم‌افزار SPSS 24 و Amos 24 مورد تحلیل قرار گرفتند. ملاحظات اخلاقی: در طول اجرای مطالعه تمامی اصول اخلاقی پژوهش نظیر اصالت متون، صداقت، امانتداری و اخذ رضایت آگاهانه رعایت شده است. یافته‌ها: نتایج حاصل از معادلات ساختاری، حاکی از تبیین‌پذیری 15 درصد از واریانس خیانت سایبری همسران از طریق متغیرهای مدل می‌باشد که اثر مستقیم مسئولیت‌پذیری (23/0-)، توجه بیرونی (07/0)، فشار گروهی (11/0) و خودکارآمدی هیجانی (22/0-) در برآورد خیانت سایبری همسران معنی‌دار بود. اثر غیر مستقیم متغیرهای مسئولیت‌پذیری (74/2=t-value‌)، فشار گروهی (6/2=t-value) و توجه بیرونی (99/1=t-value) با نقش واسطه‌ای خودکارآمدی هیجانی، معنی‌دار مشاهده شد. نتیجه‌گیری: با توجه به نقش متغیرهای خودکارآمدی هیجانی و مسئولیت‌پذیری در تبیین مدل خیانت سایبری، به نظر می‌رسد با تقویت خودکارآمدی هیجانی و مسئولیت‌پذیری می‌توان خیانت سایبری را کاهش داد.