Endülüs, İslam medeniyetinin Batı dünyasıyla buluştuğu ve etkileşimde bulunduğu
kritik bir coğrafyadır. Bu bölgede aile ve çocukların eğitimi, toplumun kültürel ve
bilimsel gelişiminde temel bir rol oynamıştır. Endülüs’te eğitim, ailede başlar ve daha
sonra camiler, medreseler ve özel okullarda devam ederdi. İlköğretim düzeyinde
çocuklara Kur’an-ı Kerim, temel dini bilgiler, Arapça, okuma-yazma, matematik gibi
dersler verilirdi. Daha ileri seviyelerde ise felsefe, tıp, astronomi, coğrafya ve edebiyat
gibi bilimler öğretilirdi. Eğitimde, özellikle Arapça’nın yanında Latince gibi dillerin de
öğrenilmesi teşvik edilirdi. Bu, Endülüs’ün İslam dünyası ile Batı arasında bir köprü
olmasına katkı sağlamıştır. Medreselerde teorik bilgi ile pratik uygulamalar bir arada
yürütülmekte, öğrencilere eleştirel düşünme ve tartışma becerileri kazandırılmaktaydı.
Eğitimde cinsiyet ayrımı konusunda, erkek çocukların eğitimi daha yaygın olmakla
birlikte, bazı bölgelerde kız çocuklarının eğitimi de desteklenmekteydi. Kadınların
eğitimine dair kayıtlar, özellikle aristokrat ve varlıklı ailelerin kız çocuklarının iyi bir
eğitim aldığına işaret etmektedir. Sonuç olarak, Endülüs’teki çocuk ve eğitim sisteminin
sadece İslam medeniyetinin gelişiminde değil, aynı zamanda Avrupa Rönesansı'na
zemin hazırlayan bilgi transferinde de hayati bir rol oynadığını vurgulamaktadır.
Endülüs’te eğitim, modern eğitim sistemlerinin temellerini atmış ve dünya tarihine
önemli katkılarda bulunmuştur. Endülüs’te çocuk ve eğitim üzerine yazılan bu makale,
Ortaçağ İslam medeniyetinin Avrupa’daki önemli merkezlerinden biri olan Endülüs’te
(711-1492) aile, çocuk terbiyesi, eğitim ve eğitim sisteminin işleyişini kapsamlı bir
şekilde ele almaktadır
