Like few others, Paul leaves us with personal details of his life of faith on which he has reflected and pondered. From this intense self-reflection he directly states how real conversion is to be understood. In his opinion, it is not something that needs to negate our common humanity nor is it the result of our best human efforts to attain it. True conversion comes from a desire for an absolute new beginning when Jesus Christ enters into our human life.Accordingly, this metánoia (as we have come to know it) both precedes faith and is the foundation of it. The life of faith itself is also the fruit of this radical change. Both metanoia and faith are closely related to one another, but care must be taken not to confuse them or think they are the same thing.Metánoia can always be understood in this way, as an openness and availability to the eschatological and Christological novum of the Kingdom of God and, as such, in an absolute terms leads to a moral decision which an individual takes. According to Paul therefore, only faith in Jesus Christ may cause man to enter the reality of “justice”, remission of sins, the New Covenant, sanctity, and the New Creation.The remission of sins summons from us a profound change that is only possible in this encounter with the crucified and risen one, “who loved me and gave himself for me” (Gal 2:20). Such a metánoia is called faith.Jak niewielu innych, Paweł pozostawił nam osobiste opisy, w których odnajdujemy bezpośrednio odzwierciedlone, jego własne, subiektywne doświadczenie. Z tej zasadniczej autorefleksji podaje, jak rzeczywiste nawrócenie powinno być rozumiane. W jego opinii konkretnie nawrócenie może oznaczać coś zupełnie innego niż uśmiercenie człowieczeństwa i najlepszych indywidualnych cech osoby; nawrócenie przynosi natomiast reorganizację dotyczącą nowego, osobistego początku, która polega na wkroczeniu w ludzkie życie Jezusa Chrystusa.Zgodnie ze swoją naturą, metánoia poprzedza wiarę i jest jej przyczyną; z drugiej strony, wiara następuje po niej jako pozytywne ukoronowanie niezbędnego momentu zerwania. Pierwsza implikuje oderwanie się, druga – przylgnięcie; lecz już w pierwszą jest wpisane ukierunkowanie ku czemuś nowemu, a w drugiej obecny jest aspekt wyboru, który wyklucza inne możliwości. Obydwie rzeczywistości, choć bardzo bliskie, nie mogą być jednak identyfikowane ze sobą, czy też mylone. W każdym przypadku metánoia – nawet pojmowana jedynie jako przezwyciężenie religijnej ograniczoności, złączona ze status quo, i tym samym rozumiana jako otwartość i dyspozycyjność wobec eschatologicznego i chrystologicznego novum Królestwa Bożego – bezwzględnie powoduje decyzję moralną, za którą całą odpowiedzialność ponosi pojedynczy człowiek. Według Pawła, jedynie wiara w Jezusa Chrystusa może wprowadzić człowieka w „sprawiedliwość”, w odpuszczenie grzechów, w nowe przymierze, w świętość, i w nowe stworzenie. Przebaczenie grzechów wyzwala w nas głęboką zmianę, która jest możliwa jedynie dzięki spotkaniu z Ukrzyżowanym i Zmartwychwstałym, „który umiłował mnie i samego siebie wydał za mnie” (Ga 2,20). Taka metánoia już nazywa się wiarą.
