The paper considers the common strategy of interpreting Early Modern Philosophy in terms of the following opposing categories: Rationalism and Empiricism. Following Knud Haakonssen, it analyses origins and the criterion for this distinction in a formation process of the so-called philosophical history of philosophy in the nineteenth century. It emphasizes serious limitations of such interpretative categories and suggests a possibility of the supplementary interpretation of the seventeenth- and eighteenth-century philosophy in terms of the Weberian ideal types. W niniejszym artykule rozważam zagadnienie interpretacji filozofii siedemnastowiecznej i osiemnastowiecznej za pomocą opozycyjnych kategorii racjonalizmu i empiryzmu. Za Knudem Haakonssenem wskazuję na kryterium tego podziału i jego genezę w kontekście formowania się tzw. filozoficznej (problemowej) historii filozofii w wieku dziewiętnastym. Następnie analizuję ograniczenia tych kategorii interpretacyjnych i proponuję ich możliwe uzupełnienie za pomocą charakterystyki filozofii siedemnastowiecznej i osiemnastowiecznej w kategoriach typów idealnych (w sensie Weberowskim) uwzględniających trzy płaszczyzny ówczesnego dyskursu filozoficznego: ontologiczną, epistemologiczną i lingwistyczną.
