“Pleasing to the eye” (Gen 3:6) – this is how Genesis describes the forbidden fruit when Adam and Eve were trying to apologise for eating it, as, since the time of the first people, beauty, or that which is “pleasing to the eye”, has been admired. Christian Fathers, since the time of the early Church, came up against the problem of beauty, as, although the human body was unquestionably beautiful, the question of the right attitude towards it was of particular concern to them. One of these Fathers was the most prolific Eastern Christian thinker and writer, St. John Chrysostom. As Chrysostom, drawing mainly from the Bible, saw, beauty, especially that of the human body, should be appreciated and even glorified. However, paradoxically one could say, physical beautification is morally disapproved. How is it possible, then, that the beauty of the body is desired, while its beautification should be condemned? That is the problem this work deals with.„Miłe dla oka”: zagadnienie piękna fizycznego i upiększania w teologii Chryzostoma
„Miły dla oka” (Rdz 3,6) – tak Księga Rodzaju opisuje zakazany owoc, gdy Adam i Ewa próbowali przeprosić za jego zjedzenie, ponieważ od czasów pierwszych ludzi piękno, czyli to, co jest „miłe dla oka”, było podziwiane. Już od czasów pierwotnego Kościoła, Ojcowie Kościoła stykali się z problemem piękna, gdyż chociaż ciało ludzkie było uznawane za bezsprzecznie piękne, to kwestia właściwego stosunku do niego wydawała się dla nich szczególnie ważna. Jednym z tych Ojców był najbardziej płodny myśliciel i pisarz wschodniochrześcijański, św. Jan Chryzostom. Chryzostom, czerpiąc głównie z Biblii, zauważył, że piękno ciała ludzkiego, należy doceniać, a nawet wychwalać. Jednak paradoksalnie można by powiedzieć, że fizyczne upiększanie było moralnie potępiane. Jak to więc możliwe, że pożąda się piękna ciała, a potępia się jego upiększanie? Właśnie temu problemowi poświęcony jest niniejszy tekst
