The subject of the article is an analysis of two zoological proverbs that the author of the Second Epistle of St. Peter included in the part dedicated to reprimand directed against false teachers: “What they have done is exactly as the proverb rightly says: The dog goes back to its vomit and: As soon as the sow has been washed, it wallows in the mud” (2 Peter 2:22). This analysis is of a genological nature (it serves to more precisely define and classify the literary genre of both proverbs). It is also the analysis of source of the proverbs (with reference to analogous statements in ancient Greek and Jewish writings) and an exegetical analysis. The vituperative nature of the entire section (2 Peter 2: 17–22), marked by eschatological references, significantly influences the interpretation of both proverbs. It turns out that both are a metaphorical prediction of the final fate of false teachers who will not be able to endure before God.Przedmiotem artykułu jest analiza dwóch przysłów zoologicznych, które autor Drugiego Listu św. Piotra zawarł w części nagan skierowanych przeciwko fałszywym nauczycielom: „Spełniło się na nich to, o czym słusznie mówi przysłowie: Pies powrócił do tego, co sam zwymiotował, a świnia umyta - do kałuży błota” (2P 2,22). Analiza ta ma charakter genologiczny (służy dokładniejszemu określeniu i klasyfikacji gatunku literackiego obydwu przysłów), źródłowy (z przywołaniem analogicznych wypowiedzi w starożytnym piśmiennictwie greckim i żydowskim) oraz egzegetyczny. Wituperatywny charakter całej sekcji (2P 2,17-22), naznaczony odniesieniami eschatologicznymi, znacząco wpływa na interpretację obydwu paremii. Okazuje się, że są one metaforyczną zapowiedzią ostatecznego losu fałszywych nauczycieli, którzy – brudni i splamieni – nie będą mogli ostać się przez Bogiem
