Kaczorowska, Magdalena

Polish

Akademicka Platforma Czasopism

Paedagogia Christiana1/27 (2011) – ISSN 1505-6872Magdalena Kaczorowska*1ToruńŻycie i śmierć z perspektywy interdyscyplinarnej, Kraków, 22–23.02.2010 rokuŻycie i śmierć z perspektywy interdyscyplinarnej to tytuł 13. Międzyna-rodowego Kongresu Polskiego Towarzystwa Neuropsychologicznego, a jed-nocześnie 2. Międzynarodowej Konferencji Pedagogiczno-Pychologicznej, które odbyły się w dniach 22–23.02.2010 roku w Krakowie. Miejscem obrad była Krakowska Akademia im. Andrzeja Frycza Modrzewskiego. Organiza-torami wydarzenia były: Polskie Towarzystwo Neuropsychologiczne, Wy-dział Psychologii i Nauk o Rodzinie Krakowskiej Akademii im. Andrzeja Frycza Modrzewskiego oraz Katedra Pedagogiki Specjalnej WSFP „Igna-tianum”.Program konferencji na pierwszy dzień podzielony został na cztery sesje plenarne, zatytułowane kolejno: Na granicy życia i śmierci, Eros i Tanatos, Neuropsychologia oraz Neurodegeneracja. Na ten dzień program przewidy-wał między innymi następujące referaty: Zwłoki jako przedmiot szacunku i czci (autor: Józef Bremer), Nawet w śmierci jest życie – egzystencjalny wy-miar śmierci (Grażyna Kwiatkowska), Czy człowiek może stać się Bogiem? Filozoficzne, psychologiczne, teologiczne i inne aspekty teorii przebóstwie-nia (Tomasz Niemirowski), Komórki nerwowe z krwi pępowinowej w per-spektywie terapeutycznej (Krystyna Domańska-Janik), Neuropsychologiczne aspekty depresji (Andrzej Mirski, Natalia Mirska), Obraz własnej choroby a lęki i objawy depresyjne u osób z dysfunkcjami mózgu o etiologii naczynio-wej (Łucja Domańska, Ewa Zawadzka). * Magdalena Kaczorowska, studentka drugiego roku studiów uzupełniających na kie-runku pedagogika, na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu.Magdalena Kaczorowska246Kolejny dzień konferencji podzielony został na następujące sesje ple-narne: Neuropsychologia sądowa, Rehabilitacja neuropsychologiczna, Spo-łeczny aspekt życia i śmierci oraz Dzieci i młodzież a życie i śmierć. Program przewidywał między innymi referaty: Życie – gniew – śmierć. Profilowa-nie gniewu w reklamach społecznych (Iwona Nowakowska-Kempna), Neu-ropsychologiczny, prawny i filozoficzny wymiar życia i śmierci pacjenta po przebytym tętniaku mózgu (Marian Ledwoch, Kazimierz Hubert Konarzew-ski, Małgorzata Konarzewska), Odtwarzanie twarzy i mowy dziecka z wadą twarzoczaszki jako szansa na pomyślne życie w społeczeństwie (Danuta Plu-ta-Wojciechowska), Postawy wobec śmierci w kontekście zachowania auto-destruktywnego (Barbara Pilecka), Autorska diagnostyka i metoda rozwoju kreatywnego potencjału w stosowanej akmeologii (Natalia Wiszniakowa-Ze-linskiy), Matka czy terapeutka? Dylemat roli i wybory życiowe podejmowane przez matki dzieci z uszkodzonym słuchem (Jolanta Baran), Dziecko a śmierć. Sposoby ujmowania problemu we współczesnej literaturze dla najmłodszych (Krystyna Zabawa), Rola rozwoju odruchów wczesnodziecięcych w procesie uczenia się (Celestyna Grzywniak).Bez wątpienia każdemu z poruszonych problemów należy poświęcić więcej uwagi, jednakże nie sposób opisać w tym miejscu wszystkie z za-prezentowanych referatów, dlatego też w niniejszym sprawozdaniu pragnę opisać jedynie trzy wystąpienia. Jednym z nich jest referat zatytułowany Postawy wobec śmierci w kon-tekście zachowania autodestruktywnego. Barbara Pilecka, powtarzając za takimi specjalistami jak Elizabeth Kübler-Ross czy Zygmunt Freud, przy-wołała postawy, jakie ludzie najczęściej przejawiają wobec śmierci – żaden człowiek podświadomie jej nie przyjmuje, to inni zawsze umierają, nie my. Autorka zaprezentowała różne teorie niepokoju przed śmiercią. Jedną z nich była teoria Irvina Yaloma, mówiąca o niepokoju odgrywającym centralną rolę w życiu, a także o tym, jak istotne jest uświadomienie sobie własnej śmiertelności, chociaż może stanowić to przerażający cios, ponieważ ludzie boją się bólu, rozstania z bliskimi, oceny Boga, a także tego, czy coś ich póź-niej czeka. W wystąpieniu poruszona została także niezwykle ważna kwe-stia, jaką jest stosunek człowieka do śmierci. Autorka skupiła się głównie na postawach samobójców, które opisać można jako ambiwalentne. Z jednej bowiem strony chcą oni odebrać sobie życie, by doznać ulgi od cierpienia i uwolnić się od problemów, z którymi nie potrafią sobie poradzić, ale para-doksalnie istnieje też w nich pragnienie życia. Wnioski, jakie płyną z wystą-pienia, są następujące: by ustrzec się przed sytuacją, gdy ludzie traktować zaczną śmierć jako jedyne wyjście i jedyną możliwość rozwiązania swoich kłopotów, potrzebne jest kształtowanie właściwej wobec niej postawy. Ko-rzyścią płynącą z prawidłowo uformowanego stosunku do śmierci jest życie Życie i śmierć z perspektywy interdyscyplinarnej... 247„w pełni”, afirmacja i docenienie własnego życia oraz świadomość, że nie ma problemów, których nie dałoby się rozwiązać, zawsze bowiem istnieje iskierka nadziei.Matka czy terapeutka? Dylemat roli i wybory życiowe podejmowane przez matki dzieci z uszkodzonym słuchem to kolejny referat warty omówie-nia. W trakcie wystąpienia autorka zawęziła swój temat, skupiając się tylko na dzieciach niesłyszących. Jolanta Baran mówiła początkowo o uczuciach towarzyszących matce, która dowiaduje się, że jej dziecko nie będzie sły-szeć. Emocje, jakich w takiej chwili doświadcza kobieta, to żałoba, chro-niczny ból, poczucie zranionego macierzyństwa, obniżenie jakości życia, stres, a także zespół wypalenia. Współcześnie pojawia się także pojęcie syndromu „niepełnosprawnego macierzyństwa” na określenie tego, z czym matka będzie musiała się zmierzyć i sobie poradzić. Najczęściej pojawiające się strategie radzenia sobie z wyzwaniem, jakim jest wychowanie dziecka niesłyszącego, jest jego izolacja, normalizacja życia oraz szczególne zaan-gażowanie się matki. Obserwować można dwie tendencje: dominująca rola matki, gdzie kobiety niejako zapominają o problemie i skupiają się wyłącz-nie na wychowaniu dziecka oraz dominująca rola terapeutki, gdzie kobieta staje się dla dziecka jedynym lekarzem i „terapeutą”. Wartym podkreślenia jest fakt, iż w obliczu sytuacji, gdy w rodzinie pojawia się dziecko niesłyszą-ce, nic nie jest istotne – ważne jest tylko owo dziecko, któremu trzeba po-móc i wszystko trzeba mu podporządkować. Niejako podsumowując swoje wystąpienie, autorka powiedziała, iż czynnikiem zapewniającym brak pro-blemów w akceptacji dziecka głuchego jest wzajemna miłość matki i ojca takiego dziecka. Istotny problem został poruszony także w referacie Krystyny Zabawy pod tytułem: Dziecko a śmierć. Sposoby ujmowania problemu we współ-czesnej literaturze dla najmłodszych. Autorka poświęciła uwagę literaturze dziecięcej, poruszającej problem śmierci. Podkreśliła ona, iż śmierć jest tak-że częścią życia i należy o niej rozmawiać, by – paradoksalnie – być bli-żej życia, a zadaniem rodziców jest nauczenie się szczerości w rozmowach z dziećmi na ten bolesny temat, gdyż jednym z następstw niespójności wy-jaśnień może być u dzieci histeria (jak zostało to ukazane w jednej z bajek). Krystyna Zabawa opisywała wybrane pozycje literaturowe, między innymi O mamie, która zagderała się na śmierć, Pewnej wrześniowej niedzieli, Mała książka o śmierci. Przykładowe i istotne wypowiedzi, które się w nich po-jawiły, były następujące: „To życie decyduje. Ono jest silniejsze ode mnie” (wypowiedź Śmierci), „Ale takie jest życie” (w trakcie śmierci jednego z bo-haterów bajki). W tych prostych zdaniach ujęta została cała istota tego, czego rodzice powinni uczyć najmłodszych – śmierć jest czymś naturalnym, taki jest porządek życia, ale też tego, że owo życie jest niezwykłe i piękne. Baj-Magdalena Kaczorowska248ki te pozostawiają bardzo ważne przesłanie – zmarli żyją w naszych wspo-mnieniach i sercach, i takiej postawy powinny być uczone dzieci. Autorka referatu nazwała te książki all-ages literature – przeznaczone pozornie dla dzieci, lecz tak naprawdę dorośli również mogą się z nich uczyć i odnaleźć przesłanie dla siebie. Konferencja obfitowała w referaty (niestety nie wszystkie z zaplanowa-nych wystąpień odbyły się) poruszające różnego rodzaju problemy, z któ-rymi pedagodzy, neuropsycholodzy, czy też ludzie niezwiązani z tymi dzie-dzinami coraz częściej się spotykają. Moim zdaniem, takie obrady powinny mieć miejsce jak najczęściej, gdyż mówiono tu o zagadnieniach stosunkowo nowych i nierozpowszechnionych (takich jak na przykład akmeologia), po-ruszono także tematy, którym wciąż poświęca się niedostatecznie dużo uwa-gi oraz podjęto próbę przełamywania społecznego tabu (na przykład, czy powinniśmy rozmawiać z dziećmi o śmierci i w jaki sposób to czynić). Kon-ferencje takie są ogromną szansą na ciągłe poszerzanie i pogłębianie wiedzy z dziedzin neuropsychologii, a także pedagogiki. Z ogromną radością przyję-łam więc wiadomość organizatorów o planowaniu kolejnej konferencji.

Życie i śmierć z perspektywy interdyscyplinarnej, Kraków, 22–23.02.2010 roku

https://apcz.umk.pl/PCh/article/download/PCh.2011.030/3058

Życie i śmierć z perspektywy interdyscyplinarnej, Kraków, 22–23.02.2010 roku

Abstract

Similar works

Full text

Available Versions

Akademicka Platforma Czasopism