Restless legs syndrome (RLS/WED) is one of the most important causes of sleep disorders. It is a sensorimotor neurological dysfunction, very common, and at the same time too rarely diagnosed. It is characterized by the compulsion to move the limbs, combined with unpleasant sensations located “deep inside the lower limbs” that subside after taking physical activity and stopping rest. Not all patients require pharmacological treatment. In a situation where the symptoms are not very severe, observation and non-pharmacological activities are sufficient. Other patients with symptoms that hinder everyday life require pharmacological treatment. Depending on the severity of the symptoms, the treatment may be temporary and or continuous. Due to the fact that the restless legs syndrome may occur in various diseases (Parkinson’s disease, in dialysis patients, patients with mental and cardiological diseases, pregnant women), it is important for nurses of different specializations to know the issues of symptoms, coping with them, rules for the use of the recommended treatment, which in the case of RLS may be associated with many adverse reactions. Nursing care is extremely important in the diagnostic and therapeutic process of restless legs syndrome. (JNNN 2018;7(4):166–172)Zespół niespokojnych nóg (choroba Willisa-Ekboma, Restless Legs Syndrome — ang. RLS/WED) jest jedną z ważniejszych przyczyn zaburzeń snu. Jest sensomotoryczną dysfunkcją neurologiczną, bardzo powszechną, a jednocześnie zbyt rzadko diagnozowaną. Charakteryzuje się przymusem poruszania kończynami, połączonym z nieprzyjemnymi odczuciami usytuowanymi „głęboko wewnątrz kończyn dolnych” ustępującymi po podjęciu aktywności fizycznej i zaprzestaniu odpoczynku. Nie wszyscy pacjenci wymagają leczenia farmakologicznego. W sytuacji, gdy objawy nie są bardzo nasilone, wystarcza jedynie obserwacja i działania niefarmakologiczne. Inni chorzy, z objawami utrudniającymi codzienne życie, wymagają podjęcia leczenia farmakologicznego. W zależności od nasilenia objawów, leczenie może być tymczasowe i doraźne lub ciągłe. Z uwagi na fakt, iż zespół niespokojnych nóg może występować w różnych chorobach (choroba Parkinsona, pacjenci dializowani, pacjenci z chorobami psychicznymi i kardiologicznymi, kobiety w ciąży), ważne jest, aby pielęgniarki o różnych specjalizacjach znały zagadnienia dotyczące objawów, radzenia sobie z nimi, zasady stosowania zalecanego leczenia, które w przypadku RLS może się wiązać z wieloma działaniami niepożądanymi. Opieka pielęgniarska jest niezwykle ważna w procesie diagnostyczno-terapeutycznym zespołu niespokojnych nóg. (PNN 2018;7(4):166–172
