The subject-matter of the paper involves issues related to the use of evidence from hearing a priest as a witness in jurisdiction tax proceedings by public administration bodies. The author emphasizes that pursuant to Article 193 point 3 of the Tax Ordinance Act priests of legally confirmed religions may not witness on facts that are subject to the seal of confession. However, other information obtained by the priest – under the broadly understood “spiritual care” – is not subject to the above absolute evidentiary prohibition. This is why the author brings in a de lege ferenda postulate to introduce to Article 195 point 3 of the Tax Ordinance Act, as modelled on i.a. the 1934 Tax Ordinance Act, the so-called “spiritual/pastoral confidentiality” which would relate to all information obtained by the clergy of legally confirmed beliefs from a faithful when performing their “pastoral functions”, but not stricte related to confession only.Przedmiotem artykułu są zagadnienia związane z wykorzystaniem przez organy administracji publicznej w jurysdykcyjnym postępowaniu podatkowym środka dowodowego z przesłuchania osoby duchownej jako świadka. Autor podkreśla, że zgodnie z art. 195 pkt 3 Ordynacji podatkowej świadkami nie mogą być duchowni prawnie uznanych wyznań co do faktów objętych tajemnicą spowiedzi, jednakże już inne wiadomości pozyskane przez duchownego – w ramach szeroko rozumianej „opieki duchowej” – nie mieszczą się w powyższym bezwzględnym zakazie dowodowym. Stąd też autor zgłasza postulat de lege ferenda, aby wprowadzić do art. 195 pkt 3 o.p., wzorem m.in. Ordynacji podatkowej z 1934 r., tzw. tajemnicę duchowną/duszpasterską, która dotyczyłaby wszystkich wiadomości/informacji uzyskanych przez osoby duchowne prawnie uznanych wyznań przy wykonywaniu swoich „funkcji duszpasterskich”, a nie stricte związanych z instytucją spowiedzi
