This article examines how St. Thomas Aquinas developed rich theological insights to be used ultimately in his preaching ministry as a thirteenth century magister in sacra pagina. His exegetical approach deploys a careful divisio textus to arrive at the literal meaning and doctrinal sense of the scriptural passage. The ambiguities of difficult passages are examined dialectically by short logical disputations that uncover the riches of the text. The fruits of these labors were then brought together in the master’s university sermon for the conversion and perfection of souls. Thus, the three duties of the medieval master codified in the statutes of the University of Paris – namely, to teach, to dispute, and to preach – contextualize the task of the medieval theologian, rooting him in the revealed Word of God and requiring him to care for the souls of his students and colleagues in his preaching by announcing and explaining the sense and practical import of sacra doctrina. This article also examines the proximate historical source for these three duties as the practice of lectio divina was brought out of the monasteries and into the public sphere of the academies in the great cities of medieval Europe. There is much we could learn today from recovering this robustly ecclesial and pastoral way of pursuing biblical theology.Teologiczne i pastoralne cele komentarzy biblijnych AkwinatyArtykuł analizuje, w jaki sposób bogaty dorobek teologiczny św. Tomasza z Akwinu jest wykorzystywany w jego praktyce kaznodziejskiej jako XIII-wiecznego “magister in sacra pagina”. Jego egzegetyczne podejście wyraża się w ostrożnym “divisio textus”, aby dotrzeć do dosłownego i doktrynalnego sensu danego tekstu biblijnego. Ambiwalentne interpretacje trudnych tekstów są dialektycznie analizowane za pomocą krótkich, logicznych dysput odkrywających bogactwo tekstu. Owoce tej pracy były niejako zbierane w kazaniu średniowiecznego mistrza ukierunkowanym na nawrócenie i doskonalenie dusz. Trzy obowiązki średniowiecznego mistrza wyrażone w statutach Uniwersytetu Paryskiego – nauczanie, prowadzenie dysput oraz kaznodziejstwo – wskazują na zadania średniowiecznego teologa, zakorzeniając go w objawionym Słowie Boga i wymagając od niego troski o dusze swoich studentów i kolegów wyrażane w głoszenie sensu i praktycznych implikacji sacra doctrina. W artykule przeanalizowano także źródła historyczne dotyczące wspomnianych trzech obowiązków takie jak “lectio divina” przeprowadzana poza klasztorami, w publicznej sferze akademii w największych miastach Europy. Ten model eklezjalnej i pastoralnie ukierunkowanej teologii biblijnej może stanowić również wzór dla współczesnej jej kontynuatorki
