In Epidaurus, the main ancient sanctuary of Asclepius, important inscriptions from the fourth century B.C. were found. Their texts were based primarily on earlier traditions on healings. They tend to exaggerate and to promote the sanctuary. Their main feature is incubation followed by vision and healing, usually in a dream. It is assumed that there are some similarities and some differences between the healing stories from Epidaurus and from the Gospels. However, the similarity consists only in generic features: they are both healing stories and can be labeled miracle stories (but “miracle” is a notion we have constructed). Similarities in details between single stories are secondary and only few. Some health problems in the stories, as blindness, are the same, but it is rather banal, because they were both frequent and difficult to treat. Laying on hands and touching in the Gospel stories are perhaps inspired by Greek worldview, but they do not occur in Epidaurus. Other features are different. The healings are named differently. Stories are build In a different manner. Epidaurus stories stem mostly from votive inscriptions and reliefs (adorned with fantasy), the Gospel stories stem from oral traditions. Epidaurus stories concentrate on the sick persons, the Gospel stories on the healer. Jesus in these stories appears as a powerful human being. Epidaurus healings result from a theophany or sometimes occur through sacred animals, serpents and dogs. Epidaurus stories are most often related to oracular dreams, what never occurs in Jesus stories. Visions from Epidaurus involve chirurgical operations and many medicaments, both absent in the Gospels. The Gospel miracles had no sacral context. Epidaurus stories were transmitted in the context of a particular sanctuary, the Gospel stories in the context of a community. These descriptions of healing miracles seem quite dissimilar.Różnice między opisami uzdrowień z Epidauru i z EwangeliiW Epidaurze, głównym antycznym sanktuarium Asklepiosa, znaleziono ważne inskrypcje z tekstami z IV wieku przed Chr. Oparte były one zasadniczo na tradycjach wcześniejszych na temat uzdrowień. Skłonne są do przesady i mają za cel promowanie sanktuarium. Typowym ich rysem jest inkubacja z wizją i uzdrowieniem, zwykle już we śnie. Uważa się, że zachodzą podobieństwa i różnice między opisami uzdrowień z Epidauru i z Ewangelii. Podobieństwo polega jednak na cechach gatunkowych: są to w obu przypadkach opisy uzdrowień i można je nazwać opisami cudów (aczkolwiek „cud” to pojęcie ogólne przez nas skonstruowane). Podobieństwa szczegółowe między pojedynczymi opowiadaniami są drugorzędne i nieliczne. Pewne problemy zdrowotne w opisach, jak ślepota, są te same, ale jest to okoliczność banalna, gdyż były one częste i trudne do wyleczenia. Nakładanie rąk i dotykanie w opisach ewangelicznych były być może inspirowane przez poglądy greckie, ale nie zachodzą w Epidaurze. Inne rysy są odmienne. Uzdrowienia są inaczej nazywane. Opowiadania mają inną budowę. Opisy z Epidauru pochodzą najczęściej z inskrypcji wotywnych i reliefów (uzupełnionych przez fantazję), opisy ewangeliczne z tradycji ustnej. Opisy z Epidauru skupiają się na chorych, opisy ewangeliczne na uzdrowicielu. Jezus w tych opisach jawi się jako nadzwyczajny człowiek, gdy uzdrowienia z Epidauru miały następować w wyniku teofanii a czasem przy pomocy sakralnych zwierząt, węży i psów. Opisy z Epidauru są najczęściej powiązane z wróżebnymi snami, co nigdy się nie zdarza przy cudach Jezusa. Wizje w Epidauru dotyczą często operacji i leków, nieobecnych w Ewangeliach. Cuda z Ewangelii nie miały kontekstu sakralnego. Opisy z Epidauru były przekazywane w kontekście konkretnego sanktuarium, a opisy z Ewangelii w kontekście wspólnoty. Te opisy cudownych uzdrowień wydają się więc całkiem niepodobne.
