Greek influences on the Revelation of John are related to the Hellenistic inspirations of the apocalypticism, which are visible in Daniel and other apocalypses. Their visionary elements and their interest in the future are closer to the Greek perception of the prophecy than to the Hebrew tradition. More detailed influenced can be found in Rev 1.4,8 (description of God); Rev 1.12-20 (Helios imagery, keys, astral symbolism); 666 could result from a gematria. Mythical inspirations include portraying angels and other beings (Rev 6.8; 9.1; 16.4-7; 20.13-14); modeling Rev 12 after the myths on cosmic fight and divine births (especially Apollo and Python); apocalyptic beasts similar to mythical animal hybrids (Rev 13; with Nero redux story and legends on moving statues). Currents opinions on the structures and elements of the world are reflected in Rev 5.13; 16. Platonic, Stoic and Pythagorean inspirations are possible. The author adapted freely pagan imagery, but without modifying his theology.Apokalipsa odwołuje się zatem do kosmologii bliskowschodniej, przedstawiając niebo, ziemię i czeluść. Ożywia znany z archaicznych mitów motyw kosmicznego starcia sił dobra i zła. Korzysta zarazem z wątków greckich: atak potwora na kobietę i nowo narodzone dziecko (Latona i Apollo; Ap 12); cztery żywioły (Ap 16); klucze otchłani (Ap 1, 18); symbolika ciał niebieskich (Ap 1, 20; 22, 16). Przedstawia hybrydy zwierzęce, motyw mityczny (choć przejęty z Księgi Daniela).Wykorzystano je jednak jako przyjęte w ówczesnej kulturze symbole, bez ulegania pogańskim wierzeniom (metoda podobna, jak w Rdz 1-11). Równolegle wykorzystano inne typy popularnej symboliki. Z drugiej strony mitologiczne przedstawienie potworów w Ap 13 dowodzi tendencji do polemiki z mitem, albo też do przewartościowania mitów zastanych, do budowania „nowej mitologii”. Inny przykład polemiki, to aluzje do kultu cesarskiego. Ten kult stanowi tło Apokalipsy, ale trudno mówić w tym przypadku o wpływie.Jeśli chodzi o wpływy filozoficzne, mniej wyraźne, choć postulowane, z platonizmem można wiązać jaskrawe odróżnienie przyszłego, niebiańskiego i świetlistego świata od ziemi (Ap 21). Stoickie przewidywanie co do „zognienia” świata mogło zabarwić zapowiedzi zniszczenia w ogniu. Rygorystyczna etyka Ap 2-3 też może mieć inspirację stoicką, a nazywanie doskonałego „zwycięzcą” ma odpowiednik u Epikteta (Diatryby 1, 18, 22). Pitagorejczycy interesowali się symboliką liczb, ważną dla Apokalipsy. Wymieńmy 3 (symbol całości), 4 (świata i sprawiedliwości), 7 (święta i doskonała) i 10 (pełnia); i tu jednak inspiracją dla Apokalipsy mogła być Księga Daniela
