The article addresses the question of understanding and interpretation of the Old Testament by Apostle Paul. Paul does not only acknowledge the authority of the Old Testament as the Word of God but also devises in his Letters certain hermeneutical principles for the relation of the Old Testament and the work of salvation in Christ, which will then be continued and developed by the Christian tradition in the interpretation of the Bible. The basis for the presentation of Paul’s understanding of the Old Testament is the beginning of “the Letter to the Romans”, in which the Apostle states that the Gospel of Jesus Christ was “promised through prophets in the Holy Scriptures” (1:2). This sentence shows that the Apostle sees the Old Testament as first and foremost a promise, which should be interpreted in the light of the Paschal Mystery of Jesus. It is the prehistory of the Gospel, the work of salvation in Jesus and the Christian faith. The entire Old Testament has a prophetic dimension. It proclaims the mystery of Christ and directs the history of salvation towards its centre and climax- Christ himself. The article also contains the description of main hermeneutical principles (keys) such as typology and allegory, which are proposed and used by Paul in the correct interpretation of the relation of the Old Testament and Christ. They allow us to understand the continuity and uniformity of God’s plan of salvation, which God faithfully and consistently fulfils.Artykuł jest poświęcony rozumieniu i interpretacji Starego Testamentu przez Apostoła Pawła. Nie tylko uznaje on autorytet Starego Testamentu jako Słowa Bożego, ale wypracowuje w swoich Listach pewne hermeneutyczne zasady dla relacji Starego Testamentu i dzieła zbawienia w Chrystusie, które następnie będą kontynuowane i rozwijane przez późniejszą tradycję chrześcijańską w interpretacji Biblii. Punktem wyjścia do prezentacji Pawłowego rozumienia Starego Testamentu jest początek „Listu do Rzymian”, gdzie Apostoł stwierdza, że Ewangelia Jezusa Chrystusa „została obiecana przez proroków w Pismach Świętych” (1,2). To zdanie wskazuje, że Apostoł rozumie Stary Testament przede wszystkim jako obietnicę, którą należy odczytywać w świetle misterium paschalnego Jezusa. Jest to prehistoria Ewangelii, dzieła zbawczego w Jezusie oraz wiary chrześcijańskiej. Cały Stary Testament ma zatem wymiar prorocki, gdyż obwieszcza tajemnicę Chrystusa i ukierunkowuje historię zbawienia ku jej centrum i apogeum, którym jest Chrystus. W artykule zostały także omówione podstawowe zasady (klucze) hermeneutyczne (typologia, alegoria), proponowane i stosowane przez Pawła dla prawidłowego odczytania relacji Starego Testamentu i Chrystusa. Pozwalają one na zrozumienie ciągłości i jednolitości Bożego planu zbawienia, który Bóg wiernie i konsekwentnie realizuje
