The anointing of the sick is one of the least known and the most underestimated sacraments. Unfortunately, from the priest’s point of view, it is usually seen as ”the last rites”, rather than the sacrament of strengthening in the sickness. The worshippers do not see its profoundness and meaning. All the more, noticing the betrothed reality in it seems to be something exotic. The taken subject results from the desire to show a right perspective of this sacrament and represent its richness. The anointing of the sick is neither a viaticum nor a sacrament administered just in case. First of all, it is to remind the alliance of baptism, cleaning by confession, leading to listening to the voice of the Betrothed and physical contact with Him by accepting His Flesh during the Holy Communion. The anointment of the sick is an actual sacrament of the betrothed alliance of Jesus Christ with a man, which leads to spiritual strengthening in the sickness and even to physical healing.Sakrament namaszczenia chorych jest jednym z najbardziej niezrozumiałych i niedocenionych sakramentów. Niestety z perspektywy duszpasterskiej, widziany jest raczej jako „ostatnia posługa”, niż sakrament umocnienia w przeżywanej chorobie. Wierni nie dostrzegają jego głębi i znaczenia. Tym bardziej zauważenie w nim rzeczywistości oblubieńczej wydaje się być czymś wręcz egzotycznym. Podjęty temat, jest wynikiem chęci ukazania właściwej perspektywy niniejszego sakramentu oraz przedstawienia jego bogactwa. Namaszczenie chorych nie jest wiatykiem, czy sakramentem udzielanym na wszelki wypadek. To przede wszystkim przypomnienie przymierza chrztu, oczyszczonego przez spowiedź, prowadzącą do wsłuchania się w głos Oblubieńca i fizyczny kontakt z Nim, poprzez przyjęcie Jego Ciała w Komunii świętej. Sakrament namaszczenia chorych, to ewidentnie sakrament oblubieńczego przymierza Chrystusa z człowiekiem, który prowadzi do duchowego umocnienia w chorobie, a nawet do fizycznego uzdrowienia
