Autorka ukazuje chorobę Alzheimera jako przykład trudnych doświadczeń
egzystencjalnych współczesnego człowieka, w szczególności dotyczących opiekunów rodzinnych
chorego. Opisuje relację w chorobie Alzheimera jako „towarzyszenie w drodze”, które
w najwyższym stopniu pozwala unieść doświadczenia tej trudnej choroby. Jest to relacja geragogiczna,
społeczna, osobowa, relacja z Innym oraz relacja typu „Być”. W oparciu o analizę doświadczeń
trojga rodzinnych opiekunów osób chorych na Alzheimera wskazuje kilka wymiarów
i zasad tej relacji, do których zalicza: wymiar osoby (personalistyczny) – zasadę poszanowania
chorego jako osoby, wymiar emocji – zasadę wzbudzania i podtrzymywania pozytywnych emocji,
wymiar wspólnoty – zasadę budowania wspólnotowości w rodzinie i społecznym otoczeniu
chorego, wymiar komunikacji – zasadę utrzymywania komunikacji z chorym, z uwzględnieniem
rozumienia i rozmowy.The author shows Alzheimer’s disease as an example of existential struggles
constantly present in human life, especially in context of family carers. In this article relation
in Alzheimer`s disease is described as “accompanying the path”, which helps to face with
great difficulties of this disease. The author characterized “Accompanying the path” as several
relations such as geragogical, social, personal, relation with Other person, relation “to be”.
Analyzed experiences of three family carers of Alzheimer`s disease patients, shows several
dimensions and principles of “accompanying the path” relation. Those are: personal dimension
(personalistic) – which is rule of respecting patient as an human being (person); emotional
dimension – rule of creating and maintaining positive emotions; community dimension – obligation to build community bounders within family and social environment of patient;
communication dimension – obligation to constant communication with a patient, considering
understanding and conversations
