مرکز تحقیقات اخلاق و حقوق پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی - انجمن بین المللی اخلاق زیستی اسلامی و انستیتو اخلاق زیستی و حقوق سلامت
Doi
Abstract
زمینه و هدف: آرامش از دغدغهها و نیازهای فطری بشری است که اندیشههای مختلف راهکارهای متفاوتی در رسیدن به آن ارائه کرده و همچنان محل بحث و نظر است. در این مقاله تلاش شده جایگاه اخلاق در رسیدن به آرامش از نظر عرفای قرن هشتم تا عصر حاضر با تأکید بر حافظ شیرازی بررسی شود.
روش: مقاله حاضر به روش توصیفی ـ تحلیلی و با استفاده از منابع کتابخانهای به انجام رسیده است.
ملاحظات اخلاقی: در این مقاله، اصالت متون، صداقت و امانتداری، رعایت شده است.
یافتهها: یافتهها بر این امر دلالت دارد که اخلاق بر رسیدن به آرامش تأثیرگذار است. از دیدگاه عرفای قرن هشتم به بعد به ویژه حافظ شیرازی، عناصر فردی اخلاق مانند صبر، ریاضت و قناعت و ابعاد اجتماعی اخلاق مانند تساهل و مدارا، محبت و شفقت، عفو و بخشش، خوی نیکو، صداقت، احسان و نیکوکاری در تحقق آرامش تأثیرگذار است.
نتیجهگیری: نتیجه اینکه آرامش موضوعی درونی است که به نفسیات انسانی مرتبط است. اقدام در راستای سوقدادن نفس به سمت عناصر فردی و اجتماعی اخلاق است که مایه آرامش میشود. بنابراین برای رسیدن به آرامش لازم است در تقویت عناصر فردی و اجتماعی اخلاق کوشید. در واقع انسان برای رسیدن به آرامش باید به درون خویشتن مراجعه کرده و با تقویت فضایل اخلاقی خویش به آرامش برسد.Background and Aim: Peace is one of the natural concerns and needs of human beings, which different ideas have offered different solutions to achieve and it is still a subject of debate and opinion. In the present paper, an attempt has been made to examine the place of ethics in achieving peace from the mystic’s perspective from the 8th century to the present time, with an emphasis on Hafez Shirazi.
Methods: This article has been done using descriptive-analytical method and using library resources.
Ethical Considerations: In present paper, the originality of the texts, honesty and trustworthiness are observed.
Results: The findings indicate that morality has an effect on achieving peace. From the mystic’s point of view, from the 8th century onwards, especially Hafez Shirazi, the individual elements of ethics, such as patience, austerity and contentment and the social dimensions of ethics, such as tolerance, kindness, forgiveness, good nature, honesty, beneficence and charity are effective in realizing peace.
Conclusion: According to the results peace is an internal issue that is related to human interiority. Acting in the direction of pushing the ego towards the individual and social elements of morality, is a source of peace. Therefore, to achieve peace, it is necessary to try to strengthen the individual and social elements of morality. In fact, in order to achieve peace, a person must turn to himself and strengthen his moral virtues to calm down.
Please cite this article as:
Javanmardi M, Fahim M, Fahim AR, Bahrami Chami KH. The Position of Ethics in Achieving peace from the Mystics Perspective from the 8th Century to the Present Time with an Emphasis on Hafez Shirazi. Akhlaq-i zisti, i.e., Bioethics Journal. Special Issue on Law and Ethics Innovations. 2022; e2
