Dialogowość widoczna w prasie jest w pewien sposób dialogiem fingowanym, sztucznym. Dialogowość
stanowi bowiem cechę języka mówionego, wynika z bezpośredniości kontaktów międzyludzkich. Wszelkie próby transkrypcji dialogów w prasie są próbą ich (za)pisania (Skudrzykowa 1994). Jednocześnie uznając teksty prasowe za formy interakcyjne ze względu na istnienie modelowego odbiorcy, trzeba zaznaczyć, że wszystkie
struktury dialogowe będą dialogować dwupłaszczyznowo. Będzie to dialog wewnątrztekstowy i dialog dziennikarza z czytelnikiem. Formy dialogowe z pewnością podkreślają także sposób odbioru tekstu pisanego
i bardzo dobrze pokazują możliwości pozyskiwania odbiorcy. Opisane przeze mnie zjawiska wyraziście zaznaczone w formach dialogowych mogą być tendencjami, które w pewien sposób opisują dyskurs prasowy, język prasy
